เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 202 หม่าโหย่วไฉ=เสี่ยวหม่าแห่งการสื่อสารในอนาคต
ชายชราหวังไม่ชอบทั้งคำพูดและท่าทีของลูกสะใภ้ใหญ่เอาเสียเลย เขารู้สึกเหมือนกำลังถูกเธอข่มขู่
แต่คราวนี้เขาไม่ได้ระเบิดอารมณ์และสะกดกลั้นเอาไว้ เขาปั้นหน้าตึงเหลือบตามองพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยเป็นมิตร “ฉันต้องให้แกมาสั่งสอนวิธีทำงานด้วยหรือไง”
แค่ประโยคนี้ประโยคเดียว
จางอิงที่เมื่อครู่ยังยืดอกเถียงอย่างมั่นอกมั่นใจก็หดหัวลงทันที ความกล้าหายวับไปจนหมด ไม่กล้าเอ่ยปากแม้แต่ครึ่งคำ
ไม่ต้องพูดถึงสามพี่น้องหวังกับหวังเยว่และถานหย่าเลย พอได้ยินคำนี้เข้าก็พากันคอตกรอบวงเหมือนนกกระทา แม้แต่หญิงชราก็ยังไม่กล้าพูดแทรก
คราวก่อนนางเพิ่งจะแข็งข้อขึ้นมาครั้งหนึ่ง แล้วหลังจากนั้นชายชราหวังก็ใช้ความเงียบลงโทษนางไปเต็มๆ สามเดือนกว่า โดยที่ตาเฒ่าไม่ยอมคุยกับนางเลยสักคำเดียว
จนกระทั่งหญิงชราทนไม่ไหวเสียเอง ต้องยอมจำนนเอ่ยเสียงอ้อมแอ้มว่า “ฉันขอโทษแกแล้วกัน คราวก่อนฉันผิดไปเอง ต่อไปฉันไม่กล้าทำแบบนั้นอีกแล้ว” เรื่องนั้นถึงยอมยุติลงได้
ดังนั้นหากหวังซิ่วหลานหมดหนทางไปต่อจริงๆ จนต้องหอบลูกจูงสามีซมซานกลับมา นางก็กะว่าจะเจียดเงินให้พวกเขาสักก้อนไปลงทุนค้าขายเล็กๆ น้อยๆ หรือไม่ก็ยอมแบ่งห้องแถวทำเลทองที่ตลาดฮุ่ยทงให้เช่าช่วงสักห้องสองห้อง
ต่อให้ไม่เห็นแก่ไอ้ตัวหายนะนั่น ก็ยังต้องเห็นแก่หน้าหวังซิ่วหลานอยู่ดี ไม่ว่าจะยังไงนั่นก็เป็นเนื้อในอุทรที่นางคลอดออกมาเอง!