กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 203 กลุ่มบริษัทตระกูลหวังเปิดรับสมัครงาน
ผู้ว่าฯ เห็นหวังซวี่ตงเงียบไปนาน แถมยังมีสีหน้าเหมือนอยากจะพูดอะไรแต่ก็กลืนกลับลงไป ก็เข้าใจทันทีว่าอีกฝ่ายคงเข้าใจผิดเสียแล้ว
เขารีบอธิบาย “ซวี่ตง เธอคิดมากไปแล้ว ฉันไม่ได้จะให้เธอไปรับภาระอันยุ่งเหยิงของพวกโรงงานรัฐหรอกนะ ฉันพูดตรงๆ กับเธอเลยละกัน ความหมายของฉันคือถ้าโรงงานพวกนี้ไม่แตะเรื่องคนในองค์กร แล้วทางเมืองช่วยออกเงินซื้อเครื่องจักรให้ ให้พวกเขาเปลี่ยนสายการผลิตสินค้า วันข้างหน้ามันพอจะรอดไปได้ไหม เธอช่วยวิเคราะห์ให้ฉันหน่อย ที่ฉันบอกว่าวินวินทั้งสองฝ่ายหมายถึงเรื่องนี้ต่างหาก”
ถึงอย่างนั้น หวังซวี่ตงก็ยังคงไม่พูดอะไร
คราวนี้ผู้ว่าฯ ร้อนใจขึ้นมาจริงๆ ยกมือสั่งให้คนขับจอดรถทันที พอผลักประตูก้าวลงไปก็อ้อมไปอีกฝั่ง ดึงตัวหวังซวี่ตงลงมาจากรถแล้วพากันเดินไปใต้ต้นอูถงริมถนน
เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเปิดอกจริงใจ “แถวนี้ไม่มีคนนอกแล้ว เธอพูดมาได้เต็มที่เลย ฉันไม่เอาไปรายงานเบื้องบนหรอก คนอื่นเธออาจไม่ไว้ใจ แต่กับฉันยังไว้ใจไม่ได้อีกเหรอ”
หวังซวี่ตงแอบเบะปากอยู่ในใจ ถ้าจะให้พูดตามตรง ก็ไว้ใจไม่ได้เลยสักนิดนั่นแหละ
จากประสบการณ์ของเขา สิ่งที่ไม่ควรปักใจเชื่อที่สุดในแวดวงข้าราชการ ก็คือคำสัญญาประเภท ‘คุยกันส่วนตัว ไม่รายงานเบื้องบนเด็ดขาด’ นี่แหละ
คราวก่อนเรื่องที่สหภาพโซเวียตจะไปไม่รอด ผู้นำหม่าก็ตบหน้าอกฉาดใหญ่บอกว่าแค่คุยเล่นถามสารทุกข์สุกดิบ สุดท้ายพอหันหลังกลับไปก็รายงานขึ้นไปข้างบนไม่ตกหล่นแม้แต่คำเดียว