กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 185 กลับบ้านเกิด (สอง)
การได้กลับมาที่เมืองกานเหอ ทำให้ความรู้สึกผูกพันคุ้นเคยของคนบ้านหวังที่เคยใช้ชีวิตอยู่ที่นี่มาหลายปีพวยพุ่งขึ้นมาทันที
กลิ่นไม้สน กลิ่นดิน และกลิ่นควันไฟหุงหาอาหารที่ลอยปนเปกันในอากาศ ช่างแตกต่างจากที่อื่นอย่างสิ้นเชิง
หวังซวี่ตงกับซูชิงเยี่ยนยืนอยู่หน้าประตูรั้วบ้านตัวเอง ทั้งสองสูดหายใจเข้าลึก ราวกับได้สูดเอาวันคืนเมื่อสิบกว่าปีก่อนกลับคืนมาทั้งหมด
สามพี่น้องบ้านหวังเดินเข้าไปในลานบ้านเก่า พลางกวาดตามองไปรอบๆ แววตาของพวกเขาไม่ต่างจากหวังซวี่ตงเลย คนที่อยู่นานสุดก็เกือบยี่สิบปี หน้าหนาวจุดเตา หน้าร้อนพัดวี ต้นไม้ใบหญ้าทุกต้นต่อให้หลับตาก็ยังคลำทางเจอ
หญิงชราเดินตามหลังเข้ามา พอเข้าลานบ้านก็เริ่มบ่นพึมพำ “กำแพงนี้ทาสีใหม่แล้ว ประตูก็เปลี่ยนใหม่ด้วย เมื่อก่อนประตูนี่ปิดไม่สนิท หน้าหนาวลมพัดกรูเข้ามา ฉันต้องเอาหนังสือพิมพ์เก่ามาแปะทับตั้งหลายชั้น”
คนจากที่ว่าการตำบลรีบอธิบายอยู่ด้านหลัง “คุณป้าหวังครับ สบายใจได้เลยครับ ส่วนที่ควรซ่อมควรเปลี่ยนพวกเราจัดการเรียบร้อยหมดแล้ว ทุกสัปดาห์ยังส่งคนมาทำความสะอาด หน้าหนาวทุกครั้งที่มาก็จะจุดเตาอิฐอุ่น เอาที่นอนหมอนมุ้งไปวางบนเตาไล่ความชื้น ส่วนหน้าร้อนทุกสองวันก็จะยกผ้านวมออกไปตากแดด คุณป้าน่ะ แค่ใส่ปลอกผ้านวมก็ห่มนอนคืนนี้ได้เลยครับ”
“ไอ้หยา ขอบใจพวกเธอมากนะ คนบ้านเกิดนี่มันอบอุ่นใจจริงๆ!” หญิงชราเปลี่ยนไปพูดสำเนียงจีนภาคตะวันออกเฉียงเหนือทันที พลางกล่าวขอบคุณไม่หยุดปาก