กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 183 สถานีโทรทัศน์กับการไปอบรม
หวังซวี่ตงจะไปรู้เรื่องการปฏิรูปสถานีโทรทัศน์ได้อย่างไร แต่ตามความเข้าใจของเขาแล้ว ถ้าไม่ขึ้นดาวเทียมจะปรับปรุงแก้ไขอย่างไรก็ไร้ประโยชน์
สัญญาณสถานีท้องถิ่นครอบคลุมพื้นที่แค่นิดเดียว กว้างเท่าฝ่ามือเท่านั้นเอง พอออกไปแถบชานเมืองนิดหน่อย หน้าจอทีวีก็ลายเป็นเม็ดหิมะไปหมด มีแต่เสียงซ่าๆ ภาพมัวจนมองคนแทบไม่ชัด
แต่ถึงอย่างไร ตอนนี้เมืองหวยก็เป็นเมืองระดับรองมณฑลแล้ว โฆษณาตัวละแปดสิบถึงร้อยยี่สิบนี่มันทำให้เสียราคาเกินไปแล้ว!
คิดแล้วเขาจึงถามผู้บริหารที่รับผิดชอบงานนี้ว่า “ทางซานตง เจ้อเจียง เสฉวนต่างก็ขึ้นดาวเทียมกันหมดแล้ว ทางมณฑลเรามีข่าวคราวบ้างไหมครับว่าจะเอาสถานีประจำมณฑลขึ้นดาวเทียม เมืองหวยเราพอจะอาศัยจังหวะนี้ขึ้นไปด้วยได้ไหม”
ผู้บริหารที่รับผิดชอบงานขมวดคิ้วแน่น ครุ่นคิดอย่างจริงจังอยู่ครู่หนึ่งแล้วตอบว่า “ไม่มีเลยครับ ผมยังไม่เคยได้ยินข่าวจากทางมณฑลว่าจะเอาสถานีขึ้นดาวเทียม ปีหน้าน่าจะยังไม่มีหวัง”
เขาชะงักไปนิด มองหวังซวี่ตงด้วยแววตาที่เจือความจนใจอยู่บ้าง “สถานีบ้านเราไปขอเอี่ยวด้วยไม่ได้หรอกครับ โควตาขึ้นดาวเทียมนั้นทางวิทยุและโทรทัศน์คุมเข้มมาก ให้เฉพาะสถานีระดับมณฑล เขตปกครองตนเอง และเทศบาลนครเท่านั้น เมืองระดับจังหวัดกับเมืองระดับรองมณฑลไม่เคยอนุมัติให้เลย ต่อให้เมืองหวยเราเก่งแค่ไหน แต่ระดับการบริหารงานมันติดอยู่ตรงนี้ ยังไงก็ไม่ถึงคิวเราหรอกครับ”