ตอนที่ 182 ปี 94 (3)

ตอนที่ 182 ปี 94 (3)

เก้าโมงห้าสิบ หวังซานอีพาคนรับใช้สองคนเดินออกมาจากประตูด้านข้าง แต่ละคนแบกบันไดไม้ไผ่ไว้บนบ่า ตัวบันไดพันด้วยแถบผ้าสีแดงที่ผูกเป็นรูปดอกไม้ ดูรื่นเริงเป็นมงคล

ผู้เฒ่าหวังกับหวังเจี้ยนกั๋วยกป้ายชื่อเรือนเดินออกมา ตัวป้ายทำจากไม้หนานมู่ลายทองทั้งแผ่น ด้านบนคลุมทับไว้ด้วยผ้าแพรสีแดงผืนใหญ่

หวังคนรองกับหวังคนสามพาคนรับใช้ถือประทัดม้วนใหญ่มาคนละม้วน แต่ละม้วนยาวไม่ต่ำกว่าหนึ่งแสนนัด แล้วเริ่มปูวนรอบสวน พอม้วนหนึ่งปูเสร็จก็รีบต่ออีกม้วนทันที ชนวนไฟผูกต่อเข้าด้วยกัน

หวังกวนซีจูงมือหวังเว่ยตงน้องชายวัยขวบเศษ ส่วนหวังเทียนหนานก็ดึงมือหวังตี้เป่ยน้องชายของเขา เด็กโตทั้งสองคนก้มตัวลงพลางกำชับเจ้าตัวเล็กทั้งสอง “เดี๋ยวพอจุดประทัดให้รีบอุดหูนะ ไม่ต้องกลัว ถ้ากลัวก็หลบหลังพี่ ถ้าโดนทำให้ตกใจจนร้องไห้ขึ้นมา ห้ามมาโทษว่าพวกพี่ไม่เตือนก่อนนะ”

เจ้าตัวเล็กทั้งสองพยักหน้าหงึกหงักแบบเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง ดวงตาจับจ้องไปที่ประทัดสีแดงสดสองม้วนนั้น ไม่รู้ว่ากำลังสงสัยหรือตื่นเต้นกันแน่

หวังเว่ยตงเกิดก่อนหวังตี้เป่ยห้าวัน ตอนแรกผู้เฒ่าหวังจะตั้งชื่อตี้เป่ยให้เขา แต่หวังเยว่บอกว่า “พ่อคะ ชื่อตี้เป่ยยกให้บ้านน้องสามเถอะค่ะ จะได้คู่กันเป็นเทียนหนานตี้เป่ยพอดี ลูกชายหนูชื่อหวังเว่ยตง คอยปกป้องหวังซวี่ตงค่ะ!”