ตอนที่ 173 เยือนอินเดีย (1)

ตอนที่ 173 เยือนอินเดีย (1)

พูดตรง ๆ เรื่องที่เจอวันนี้ ทั้งพวกผู้บริหารและผู้เชี่ยวชาญจากศูนย์การแพทย์ชิงเยี่ยนบนเครื่องบิน คงไม่มีวันลืมไปชั่วชีวิต

โดยเฉพาะพวกผู้บริหารที่อยู่สบายข้างกายหวังซวี่ตงมาหลายปีจนเคยชิน ไปไหนมาไหนก็ได้รับการต้อนรับอย่างสมเกียรติ ผ่านโลกมาก็เยอะ แต่การต้อนรับระดับสูงในวันนี้ทำเอาพวกเขากลัวจนแทบราด

เป็นครั้งแรกที่รู้สึกว่าความตายอยู่ใกล้แค่เอื้อมขนาดนี้

สำหรับพวกเขาแล้ว กองทัพอากาศประเทศอินเดียไม่ควรเรียกว่าทัพฟ้า เรียกทัพหายนะถึงจะถูก

ย้อนไปปี 63 พลโทสามคน พลอากาศตรีหนึ่งคน กับพลจัตวาอีกหนึ่งคน เบียดกันขึ้นเฮลิคอปเตอร์ลำเล็ก บินเลียบหุบเขาในระดับต่ำ นักบินไม่ดูสภาพภูมิประเทศ บินชนภูเขาเข้าเต็มเปา ตายยกลำ

พอปี 65 เครื่องบินทิ้งระเบิดของพวกเขากำลังบินกลับพร้อมลูกระเบิด ดันกดปุ่มล้อเครื่องบินกับปุ่มทิ้งระเบิดสลับกัน จรวด 50 ลูกเลยร่วงใส่รันเวย์กับลานจอดตัวเองเต็ม ๆ ระเบิดพวกเดียวกันตายคาที่ไปกว่า 40 คน

ปี 68 เครื่องบินลำเลียงแอน-12 ของพวกเขาก็หายสาบสูญไปในภูเขาหิมะ คนกว่าร้อยชีวิตจนถึงตอนนี้ยังหาไม่เจอเลย

หลังจากนั้นก็ไม่ต้องพูดถึงแล้ว กองทัพอากาศประเทศอินเดียถูกขนานนามว่าเป็นโรงงานผลิตแม่หม้าย ส่วนเครื่องบินก็ถูกเรียกว่าโลงศพบินได้ ทุกปีเกิดอุบัติเหตุสารพัด คนตายไปนับไม่ถ้วน

วันนี้ดันบินมาคุ้มกันให้พวกเขา เกือบได้เปลี่ยนงานมงคลเป็นงานศพเสียแล้ว