กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 172 ขวัญผวาบนเวหา
ตีหนึ่งกว่าๆ หวังซวี่ตงเพิ่งจะย่องออกจากห้องแม่หนูน้อยไป จางอิงก็เดินมาห่มผ้าให้ลูกสาว เรียกว่าคลาดกันแค่แวบเดียว
ซูชิงเยี่ยนหรี่ตา มองแม่ตัวเองเปิดโคมไฟหัวเตียงแล้วก้มคุ้ยถังขยะอยู่นานสองนาน พอไม่เจออะไรก็เดินมาข้างเตียงสูดจมูกฟุดฟิด ไม่ได้กลิ่นอะไรแปลกๆ ถึงค่อยก้มลงเหน็บมุมผ้าห่มให้
ผ้าห่มเพิ่งจะยัดเสร็จ ซูชิงเยี่ยนก็ลืมตาโพลง คว้าข้อมือจางอิงหมับ ส่งเสียงเย็นเยียบราวกับลอยขึ้นมาจากใต้ดิน
“แม่... ได้กลิ่นไหม ในห้องนี้มันมีกลิ่น... ผ้าเน่าๆ”
“ว้าย!” จางอิงตกใจจนตัวลอย เอามือทาบอกอวบใหญ่พลางบ่นอย่างหัวเสีย “นังเด็กบ้านี่ แกล้งหลอกแม่ใช่ไหม ดึกป่านนี้แล้วทำไมยังไม่หลับไม่นอน!”
ซูชิงเยี่ยนไม่สนใจแม่ สายตายังคงจ้องเขม็งไปที่เพดานพร้อมน้ำเสียงชวนขนลุก “มันเหมือนกลิ่นเสื้อผ้าเก่าๆ ที่โดนทับอยู่ก้นตู้ ทิ้งไว้หลายสิบปีไม่ได้ขยับ พอเปิดหีบออกมา ทั้งชื้นทั้งเหม็นอับ...”
“แม่ เมื่อกี้หนูฝันเห็นยายแก่คนหนึ่ง ใส่เสื้อคลุมผ้าฝ้ายสีน้ำเงิน มวยผมเรียบแปล้ ยืนอยู่ตรงมุมห้องนั้น แล้วกวักมือเรียกหนู...”
จางอิงขนหัวลุกชัน ขนแขนสแตนด์อัปขึ้นมาทั้งตัว
เธอมองตามสายตาลูกสาวไปยังมุมห้อง มืดตึดตื๋อ ไม่มีอะไรสักอย่าง แต่ตรงนั้นแหละที่เธอเพิ่งยืนค้นถังขยะเมื่อกี้ ยิ่งคิดก็ยิ่งสยองพองเกล้า