ตอนที่ 170 สานต่อการถอนขนแกะโซเวียต

ตอนที่ 170 สานต่อการถอนขนแกะโซเวียต

หวังเจี้ยนกั๋วฟื้นตัวหลังผ่าตัดได้ดีมาก จริง ๆ ก็แค่การผ่าตัดเล็ก กรีดแผลตรงท้ายทอย เลาะก้อนเนื้อออก ไม่ถึงสัปดาห์ก็ได้ออกจากโรงพยาบาล แค่หลังคอมีรอยบุ๋มเพิ่มมาจุดหนึ่ง

ช่วงนอนโรงพยาบาลไม่กี่วันนั้น เขาเอาแต่วุ่นกับการต้อนรับแขก ถ้าใช้คำของลูกชายก็คือจำใจต้องออกมารับหน้า

คนกลุ่มหนึ่งมา อีกกลุ่มก็ไป คำพูดเกรงใจที่เขาสะสมมาทั้งชีวิตถูกใช้จนหมดเกลี้ยงในไม่กี่วันนั้นเอง

เจอใครก็ต้องยิ้ม ยิ้มเสร็จก็ต้องคุย คุยเสร็จยังต้องมานั่งคิดอีกว่าประโยคเมื่อกี้พูดอะไรผิดไปไหม

นี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกว่าตอนเด็ก ๆ ไม่ตั้งใจเรียนวิชาภาษามันเป็นความผิดพลาด ตอนนี้กรรมตามสนองเข้าให้แล้ว

เขาต้องคิดคำพูดเตรียมไว้ตั้งหลายแบบ เพื่อให้เข้ากับพวกผู้ใหญ่แต่ละคนและความสัมพันธ์ที่ต่างกันไป ถ้าคนจากกระทรวงมา ก็ต้องเปิดด้วยการขอบคุณความห่วงใยจากองค์กร

ถ้าคนจากมณฑลมา ก็ต้องบอกว่าขอให้ท่านผู้นำวางใจได้ แต่ก็ทำตัวห่างเหินเกินไปไม่ได้ ต้องหยอดสำเนียงบ้านเกิดเมืองหวยเข้าไปสักนิด

คนในเมืองยิ่งไม่ต้องพูดถึง เบอร์สองของเมืองหวยมานั่งคุยเรื่องสัพเพเหระอยู่ข้างเตียง เขาต้องสลับบทบาทไปมาระหว่าง “ท่านผู้นำ” กับ “พี่ชาย” จนสมองแทบจะลุกเป็นไฟ

ถ้ามาจากมณฑลอื่นก็ต้องใช้น้ำเสียงซาบซึ้งใจ และต้องเปิดประเด็นด้วยคำว่าอาการของผมเป็นแค่เรื่องเล็กน้อย