กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 169 ของขวัญและการผ่าตัด
หวังเจี้ยนกั๋วนอนอยู่บนเตียงคนไข้ พอได้ยินซูชิงเยี่ยนบอกว่าโทรบอกหวังซวี่ตงแล้ว ลูกชายถึงกับเหยียบเบรกกลางเวหาแล้ววนเครื่องบินกลับมา
เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยพลางพึมพำเสียงค่อย “ไม่ใช่การผ่าตัดใหญ่อะไรแท้ๆ กะเวลานอนคว่ำในห้องผ่าตัดเดี๋ยวเดียวก็ออกมาแล้ว ไม่เห็นต้องทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ขนาดนี้”
ในใจเขาคิดแบบนั้นจริงๆ
ผ่าตัดนิดเดียว เฉือนทิ้งไปก็จบเรื่องไม่ใช่หรือไง ไหนเลยจะต้องให้ลูกชายบินวนกลับมากลางคันกัน
ได้แต่บอกว่าคนเป็นพ่อแม่ส่วนใหญ่ก็มักคิดกันแบบนี้ ทั้งนั้น คืออยากจะแบกรับทุกเรื่องไว้เอง กลัวแทบแย่ว่าจะไปสร้างภาระให้ลูกหลานแม้แต่เสี้ยวเดียว ตัวเองจะเจ็บจะป่วยเป็นเรื่องเล็ก แต่อนาคตของลูกๆ คือเรื่องใหญ่ จะให้เสียการเสียงานไม่ได้เด็ดขาด
ชายชราหวังได้ยินเข้าพอดี
เดิมทีเขานั่งอยู่บนเก้าอี้ตรงปลายเตียง พอได้ยินประโยคนี้ก็ผุดลุกขึ้นพรวด ก้าวไม่กี่ก้าวก็มาถึงข้างเตียง ชี้หน้าหวังเจี้ยนกั๋วแล้วด่าเปิดเปิงทันที
“แกไม่เต็มใจงั้นเรอะ แกมีสิทธิ์บ้าอะไรมาไม่เต็มใจ ฉันว่าแกมันไม่รู้จักเห็นค่าความหวังดีมากกว่า กลัวจะไปขัดงานการของซวี่ตงใช่ไหมล่ะ แล้วแกรู้บ้างไหมว่าการที่แกนอนแอ้งแม้งอยู่นี่แหละคืองานด่วนที่สุดของซวี่ตงแล้ว!”
หวังเจี้ยนกั๋วโดนด่าจนหน้าม้าน อ้าปากอยากจะเถียงอะไรสักคำ แต่ชายชราหวังไม่ปล่อยให้มีช่องว่างเลย