ตอนที่ 167 แยกย้าย

ตอนที่ 167 แยกย้าย

พอพระอาทิตย์ขึ้นในวันที่สาม เครื่องบินส่วนตัวของหวังซวี่ตงก็เคลื่อนตัวออกจากรันเวย์แล้ว

เขาพิงหน้าต่างมองลงไปข้างล่างเป็นครั้งสุดท้าย แม่น้ำสาละวินคดเคี้ยวพาดผ่านหุบเขา ค่ายผลิตยาเสพติดที่ถูกถล่มราบเป็นหน้ากลองยังมีควันสีฟ้าลอยกรุ่นอยู่ประปราย ในเขตควบคุมพลเมืองประเทศอินเดียยังคงต่อแถวรับปลากระป๋อง ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ประเทศอินเดียจะรับคนพวกนี้กลับไปหมด

ศึกนี้ถือว่าจบลงแล้ว บังเกอร์ของขุนส่าถูกระเบิดจนกลายเป็นหลุม พวกค้ายาที่กระจัดกระจายอยู่ทั่วเขา ถ้าไม่ถูกฝังอยู่ใต้ซากปรักหักพังก็หนีเตลิดไปพม่ากันหมด

ส่วนพวกทหารแตกทัพที่ยังซ่อนตัวอยู่ในป่าลึก เขาก็ขี้เกียจไปสนใจแล้ว

เขาละสายตากลับมา เอนหลังพิงเบาะแล้วหลับตาลง การมาเที่ยวนี้ทุ่มเงินลงไปมหาศาล เพื่อทำสงครามเอาขีปนาวุธมาไล่ถล่มรถกระบะ ตอนนี้คนทั้งโลกต่างรู้กันหมดแล้วว่าสามเหลี่ยมทองคำเปลี่ยนมาแซ่หวัง

แถมยังช่วยพลเมืองชาติต่างๆ ได้อีกไม่รู้เท่าไหร่ รวมถึงหมู วัว หมา แมว ไก่ ที่คนพวกนั้นเลี้ยงไว้ ขบวนรถส่งตัวกลับประเทศยาวเหยียดออกไปตั้งสิบกว่ากิโลเมตร

แบบนี้จะได้บุญขนาดไหนกันนะ?

เขาแอบคิดคำนวณในใจ รู้สึกว่าคงเทียบเท่ากับที่ซูชิงเยี่ยนรับรักษาคนไข้ในโรงพยาบาลหลายแสนคน ถ้าโนเบลไม่มอบรางวัลสาขาสันติภาพให้เขาสักรางวัล คงเสียทีที่อุตส่าห์สร้างคุณงามความดีไว้ขนาดนี้