ตอนที่ 166 เยือนอินเดีย?

ตอนที่ 166 เยือนอินเดีย?

ตอนที่ฝ่ายบริหารระดับสูงของประเทศไทยได้ยินตัวเลขหนึ่งแสนเจ็ดหมื่นคน น้ำตาแทบจะไหลออกมาตรงนั้น

แปดหมื่นคน พวกเขายังกัดฟันกล้ำกลืนฝืนยอมรับได้

แต่หนึ่งแสนเจ็ดหมื่นคน เอาอำเภอชายแดนของทั้งเชียงรายกับเชียงใหม่มารวมกัน ยังมีคนไม่เยอะขนาดนี้เลย

พวกเขาเลยเปิดประชุมสายด่วนกันทันที พอมีคนเพิ่งเอ่ยปากขึ้นมาว่า “ไปขอให้สหรัฐอเมริกาช่วยกดดันอีกทีไหม” รัฐมนตรีต่างประเทศก็ขัดขึ้นทันควัน “หุบปากไปเลย! คราวก่อนก็เพราะไปกดดันเขาไม่ใช่เรอะ ถึงได้พลเมืองงอกเพิ่มมาอีกแปดหมื่นคนน่ะ ขืนไปกดดันอีกรอบมีหวังพุ่งไปเป็นสองแสนเจ็ดหมื่นคนแน่ ถ้าแกกล้าแอบไปทำเองลับหลังก็เตรียมยื่นใบลาออกไปได้เลย!”

ในเมื่อใช้ไม้แข็งไม่ได้ ก็ต้องหันมาใช้ไม้นวมแทน

สถานทูตประเทศไทยประจำปักกิ่งและวอชิงตันออกโรงพร้อมกัน ด้านหนึ่งไปขอร้องวอชิงตัน อีกด้านก็ไปพูดจาออดอ้อนปักกิ่ง ยอมให้คำมั่นสัญญาทางการเมืองสารพัดอย่าง แต่เงื่อนไขหลักมีข้อเดียวเท่านั้น ขอแค่แปดหมื่นคน มากกว่านี้ไม่ได้แล้วจริงๆ

แถมพวกเขายังขอเลือกคนด้วย เอาเฉพาะชาวเขา ส่วนคนที่พัวพันกับยาเสพติดไม่เอาเด็ดขาด ยกให้ทางประเทศอินเดียไปสิ ก็ประเทศอินเดียชอบไม่ใช่หรือไง เอาไปให้หมดเลย

เพื่อให้หวังซวี่ตงยอมใจอ่อน พวกเขาจึงคัดสรรของดีของเด่นมาเป็นอย่างดี

มีทั้งทับทิมกับไพลินจากจันทบุรี ผ้าไหมไทยกับงาช้างจากกรุงเทพฯ แล้วยังมีเครื่องหนังจระเข้งานประณีตอีกเพียบ