ตอนที่ 128 หัวข้องานวิจัยขั้นต่อไปของซูชิงเยี่ยน

ตอนที่ 128 หัวข้องานวิจัยขั้นต่อไปของซูชิงเยี่ยน

พอถึงตอนเที่ยง ซูชิงเยี่ยนก็กลับมา

ไม่ได้เจอกันเดือนกว่า แม่หนูดูเหมือนจะโตขึ้นอีกหน่อย ไม่ใช่แค่ส่วนสูง รูปร่างก็เริ่มผายออกด้วย

เธอใส่กางเกงยีนสีฟ้าอ่อนทรงรัดรูปยาวเก้าส่วน เข้าคู่กับรองเท้าผ้าใบสีขาวและถุงเท้าขาวสั้น ทำให้เรียวขาคู่นั้นดูทั้งยาวทั้งตรง เวลาเดินกางเกงก็แนบไปตามทรงขา รอยยับขยับขึ้นลงเบาๆ ตามจังหวะก้าว หวังซวี่ตงอดไม่ได้ที่จะมองอยู่หลายตา

ท่อนบนสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวเข้ารูปสไตล์นักเรียน แถมยังผูกเนกไทเรียบร้อย ขับเน้นรูปร่างอันงดงามออกมาจนหมด

ผมสั้นดูสดใสสะอาดตา ไฝเสน่ห์ใต้ดวงตากลมโตขับให้ใบหน้าดูทั้งผุดผ่องและเย้ายวน ขนตายาวกะพริบปริบๆ เผยให้เห็นลักยิ้มสองข้าง มองเขาพลางอมยิ้ม

หวังซวี่ตงกระแอมทีหนึ่งแล้วลูบจมูก แม่หนูสารอาหารดีเกินไป เรื่องการแต่งตัวไม่มีใครนำแฟชั่นเกินเธอแล้ว พอยืนคู่กับคนรุ่นเดียวกันนี่ดูเหมือนอยู่คนละยุคกันเลย

ซูชิงเยี่ยนก้าวไม่กี่ก้าวก็มาถึงตรงหน้าหวังซวี่ตง เอามือน้อยไพล่หลัง ลำตัวโน้มไปข้างหน้าเล็กน้อย กระโดดดึ๋งๆ อยู่กับที่เบาๆ ขาอ่อนสั่นไหว เอียงคอยิ้มตาหยีแล้วเอ่ยเรียกเสียงหวาน “น้องชาย”

ใจของหวังซวี่ตงอ่อนยวบลงทันที นึกอยากจะจูงเธอเข้าห้องนอนไปคุยกันให้หนำใจสักพัก ทว่ามีก้างขวางคอชิ้นใหญ่คอยจ้องพวกเขาสองคนอยู่ตลอดเวลา

แต่ซูชิงเยี่ยนกลับไม่สนใจเลยสักนิด ยื่นมือไปกุมมือน้องชายตรงๆ แล้วดึงเดินไปทางห้องนอน