เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 129 หวังคนเล็กไปดูตัว
พอได้ยินอาเล็กพยักหน้าตอบตกลงง่ายๆ แบบนั้น ในใจซูชิงเยี่ยนกลับเริ่มไม่สบายใจขึ้นมาทันที
รับปากเร็วไปแล้ว คล่องปากเกินไป ไม่มีความลังเลเลยสักนิด
แบบนี้มันเหมือนตัวเธอเองเป๊ะเลยไม่ใช่หรือไง
ทุกครั้งที่ทนคิดถึงไม่ไหวจนต้องแอบไปคลอเคลียกับน้องชายตอนดึกๆ พอแม่ลูกอ่อนจับได้แล้วไล่กลับห้องพร้อมกำชับเตือนซ้ำๆ ว่าห้ามเพ่นพ่านอีก ตอนนั้นเธอก็พยักหน้าหงึกๆ รับปากเป็นเด็กดีแบบนี้แหละ แล้วพอลับหลังก็กลับไปทำเหมือนเดิมอยู่ดี
แต่ในเมื่อพูดไปแล้ว จะคืนคำก็ไม่ได้ เธอเลยได้แต่วิตกกังวลในใจว่า พี่สาวคนสวยคงจะยอมไว้หน้าเธอแล้วออกมาเจอกันสักหน่อยใช่ไหมนะ
มื้อเที่ยงมื้อนั้น เธอเลยกินแบบใจคอไม่อยู่กับเนื้อกับตัวไปตลอดทั้งมื้อ กลัวอยู่ตลอดว่าพอหันหลังปุ๊บอาเล็กจะลืมคำพูดตัวเอง แล้วกลับไปเป็นคนรักสนุกทำตัวตามใจเหมือนเดิมอีก
พอกินข้าวเสร็จ เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจให้อาเล็กขับรถพาไปส่งที่โรงพยาบาล
พอถึงหน้าโรงพยาบาล เธอก็ไม่ยอมให้อาเล็กกลับ แต่หยิบเสื้อกาวน์ขาวตัวใหม่ออกจากกระเป๋ามาสวมแล้วจัดคอเสื้อให้เรียบร้อย จากนั้นก็พาเขาเดินตรงดิ่งเข้าไปในอาคารผู้ป่วยทันที
อาเล็กเดินตามหลังมาตลอดทาง จู่ๆ ก็นึกขึ้นมาได้