ตอนที่ 97 เมื่อขุมอำนาจไร้หลักการกุมกล่องดำไว้มากมาย

ตอนที่ 97 เมื่อขุมอำนาจไร้หลักการกุมกล่องดำไว้มากมาย

พอมาถึงวอชิงตัน คนบ้านหวังกับบ้านจางไม่ได้ตื่นเต้นกับความเอิกเกริกในการต้อนรับของหวังซวี่ตงเท่าไร แต่กลับพากันตะลึงกับความมีชีวิตชีวาของเมืองใหญ่แห่งนี้

รถราวิ่งกันขวักไขว่ไม่ขาดสาย ตึกสูงระฟ้าเรียงรายเป็นทิวแถว ผู้คนหัวทองหัวแดงหลากสีสัน ร้านรวงบนถนนคึกคักจนมองตามแทบไม่ทัน ทั้งครอบครัวไม่ว่าเด็กหรือผู้ใหญ่ต่างเหลียวซ้ายแลขวา ตาพร่าไปหมด พลางร้องอุทานด้วยความอัศจรรย์ใจ

พอมาถึงคฤหาสน์ของหวังซวี่ตง ทุกคนก็ยิ่งตกตะลึงกันเข้าไปใหญ่ แม้เคยดูจากม้วนวิดีโอที่ส่งกลับไปบ้างแล้ว แต่ภาพในม้วนวิดีโอกับของจริงตรงหน้า มันเทียบกันเหมือนหนังสือภาพเล่มเล็กกับจอภาพยนตร์ขนาดยักษ์เลยทีเดียว

คฤหาสน์กินพื้นที่กว้างขวางจนมองไม่เห็นปลายทาง ประตูเหล็กดัดค่อยๆ เปิดออก ล้อรถบดไปบนถนนกรวด สองข้างทางมีพุ่มไม้ตัดแต่งเป็นระเบียบกับต้นโอ๊กสูงใหญ่ แผ่กิ่งก้านเป็นร่มเงาบังแดดจนมิด ผืนหญ้าเขียวชอุ่มราวกับทาสี เรียบเนียนจนแทบไม่กล้าก้าวขาลงไปเหยียบ

มองไปแต่ไกลก็เห็นตัวตึกหลังใหญ่ ผนังขาวหลังคาแดง มีระเบียงเสาล้อมรอบ พอมองน้ำพุหน้าประตูที่สาดละอองน้ำเป็นประกาย ท่ามกลางแดดจ้าจนเกิดเป็นสายรุ้งจางๆ ก็ยิ่งทำให้พวกเขารู้สึกตื่นตาตื่นใจเป็นที่สุด

จางอิงถือตะกร้าใบเล็กพลางกลืนน้ำลายลงคอช้าๆ นึกในใจมิน่าล่ะไอ้ตัวดีหวังเจี้ยนกั๋วถึงพูดถึงไม่หยุดตั้งแต่มาเห็นครั้งแรก บ้านของลูกชายหรูหราเกินไปแล้ว แล้วบ้านหลังใหญ่แบบนี้ในอเมริกาก็ไม่รู้ว่ามีอีกกี่หลัง