กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 98 วิธีเย็บแผลแบบชิงเยี่ยน
เช้าวันที่ยี่สิบพฤษภาคม ปีเก้าหนึ่ง เมืองหวย บ้านหลังเล็กบนถนนวิทยาลัยครู
หวังซวี่ตงยืนเอามือไพล่หลังอยู่ในห้องรับแขก มองฝนที่เทลงมาอย่างหนักข้างนอกพลางขมวดคิ้วแน่น
ฝนตกหนักแบบนี้มาสิบกว่าวันแล้ว ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดเลยสักนิด น้ำในลานบ้านขังสูงมิดตาตุ่ม ส่วนถนนวิทยาลัยครูหน้าประตูก็กลายเป็นแม่น้ำสีเหลืองขุ่นไปตั้งนานแล้ว
บนฟ้ามีเสียงฟ้าร้องฟ้าผ่าดังมาเป็นพักๆ ฟังแล้วชวนให้หงุดหงิดใจคอไม่สงบ
แมรี ผู้รับผิดชอบมูลนิธิชิงเยี่ยนยืนอยู่ข้างหลังเขา ในอ้อมแขนกอดแฟ้มเอกสารปึกหนา ชุดสูทสากลสีน้ำเงินเข้มเปียกโชกไปหมดแล้ว
“เจ้านายคะ แผนการสำรองและขนย้ายสิ่งของบรรเทาทุกข์เตรียมพร้อมเรียบร้อยหมดแล้วค่ะ” แมรีเปิดแฟ้มแรกเริ่มรายงาน
“ตามที่คุณสั่ง เราใช้เมืองหวยเป็นศูนย์กลาง จัดตั้งคลังสำรองระดับหนึ่งเจ็ดแห่ง และจุดส่งต่อระดับสองยี่สิบสามแห่งในหลายมณฑลแถบจีนตะวันออก งบประมาณจัดซื้อของทั้งหมดอยู่ที่หนึ่งร้อยยี่สิบล้านดอลลาร์สหรัฐ ตอนนี้ของมาถึงแล้วเจ็ดสิบล้าน ส่วนที่เหลือจะมาถึงครบทั้งหมดภายในหนึ่งสัปดาห์ค่ะ”
“รายการจัดซื้อสิ่งของทั้งหมดทำขึ้นตามหลักห้าคุ้มครอง คือ ‘คุ้มครองชีวิต คุ้มครองการรักษา คุ้มครองการสื่อสาร คุ้มครองการขนส่ง คุ้มครองสุขอนามัย’ ครอบคลุมความต้องการหลักหกด้านของผู้ประสบภัย ทั้งเรื่องกิน นุ่งห่ม ที่อยู่อาศัย น้ำดื่ม การรักษา และการเดินทางค่ะ”
หวังซวี่ตงไม่ได้หันกลับไป พูดแค่อย่างเดียวว่า “ว่าต่อ”