กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 73 การผายลมวิวัฒนาการมาได้ยังไง
วันที่ 14 กรกฎาคม ในคฤหาสน์ส่วนตัวย่านผู้ดีเก่ามหาเศรษฐีแถบโกลด์โคสต์ ชายฝั่งทางเหนือของลองไอแลนด์ นครนิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา
แปดโมงเช้าตรง ประตูห้องนอนของหวังซวี่ตงก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไม่เกรงใจ ไม่ใช่เคาะ แต่เป็นการผลัก มือจับประตูก็ไม่ได้หมุน ชนเปิดเข้ามาดื้อๆ เลย
ป้าฝรั่งผิวขาวตัวใหญ่ล่ำเดินเข้ามา อายุราวสามสิบกว่าปี ผมสั้นสีน้ำตาลทอง รูปร่างหนาใหญ่บึกบึน สวมเสื้อโปโลสีน้ำเงินเข้มกับกางเกงคากิ เท้าใส่รองเท้าผ้าใบสีขาว เดินทีมีลมพัดตามตัว พื้นไม้สะเทือนไปหมด
เธอชื่อบาร์บาร่า เป็นผู้ช่วยส่วนตัวข้างกายที่ระบบคัดสรรอย่างดีแล้วยัดเยียดให้เขาเมื่อหลายปีก่อน
บอกว่าเป็นผู้ช่วย แต่จริงๆ ก็คือพ่อบ้านบวกแม่บ้านบวกบอดี้การ์ดบวกแม่นมปนกันไปหมด อะไรก็ยุ่ง อะไรก็กล้ายุ่ง ขนาดผู้เฒ่าหวังเธอยังกล้าด่าตรงๆ แถมยังกล้าตบตีด้วยซ้ำ
“โอ้ พระเจ้าช่วย! บอสคะ แปดโมงแล้ว ทำไมยังไม่ลุกขึ้นมาออกกำลังกายอีก?”
เสียงของบาร์บาร่าไม่ใช่ดังธรรมดา แต่เป็นระดับที่ทะลุพื้นสามชั้นจนแก้วแตกได้ เธอตะโกนพลางก้าวเท้ายาวๆ มาถึงข้างเตียง ไม่พูดพร่ำทำเพลง ยื่นมือไปกระชากผ้าห่มไหมซูโจวทอมือออกทันที
แสงแดดสาดส่องทะลุหน้าต่างสูงจรดพื้นเข้ามาตกกระทบลงบนเตียง หวังซวี่ตงสวมกางเกงขาสั้นผ้าไหมสีน้ำเงินเข้ม ร่องรอยชูชันโด่งตระหง่านเห็นชัดแจ๋ว บาร์บาร่าก้มมองแวบหนึ่ง ไม่เพียงไม่หลบสายตา แต่กลับหัวเราะร่าออกมาอย่างสะใจ เสียงหัวเราะดังก้องกังวานจนได้ยินไปทั่วทั้งคฤหาสน์