กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 74 หวังเจี้ยนกั๋วเข้าสู่สหรัฐฯ
เช้าตรู่วันที่ 15 หวังซวี่ตงพาทีมคุ้มกันของตัวเอง บาร์บารา และวิเวียนไปที่สนามบิน เพื่อรอรับพ่อของตัวเอง
ชายชราหวังไม่ได้ไปด้วย
เขาสวมสูทผูกไท นั่งนิ่งสง่าอยู่บนที่นั่งประธานในห้องรับแขกของคฤหาสน์ นั่งไขว่ห้าง ในมือถือถ้วยชาดำ รอให้หวังเจี้ยนกั๋วเข้ามา ‘เข้าเฝ้า’
ตามคำพูดของเขาคือ “มีที่ไหนพ่อต้องไปรับลูก? นั่นมันไม่ผิดระเบียบสวรรค์ไปหมดเหรอ?”
ตาแก่หยิ่งในศักดิ์ศรีเอาเรื่อง
แต่ก่อนออกจากบ้าน หวังซวี่ตงแอบสังเกตดูอย่างละเอียด ก็ยังเห็นความตื่นเต้นที่ซ่อนไม่มิดแวบขึ้นมาในแววตาของตาแก่อยู่ดี
หวังซวี่ตงยิ้มพลางไม่เปิดโปงเขา หมุนตัวเดินออกจากประตู นำขบวนรถมุ่งหน้าไปยังสนามบินอย่างยิ่งใหญ่
รถเบนซ์สีดำยี่สิบคัน คอยคุ้มกันทั้งด้านหน้าและด้านหลัง ตรงกลางเป็นรถโรลส์-รอยซ์กันกระสุนแบบสี่ประตูเจ็ดที่นั่ง หวังซวี่ตงนั่งอยู่แถวกลาง วิเวียนนั่งอยู่ข้างเขา สวมชุดสูททำงานสั่งตัดพิเศษสีดำ ถุงน่องสีเนื้อ รองเท้าส้นสูง กอดอกมองทิวทัศน์ที่แล่นผ่านไปนอกหน้าต่าง ไม่รู้กำลังคิดอะไรอยู่ วันนี้แปลกที่ไม่ได้คอยแหย่เย้าเขา
สยงต้าขับรถ สยงเอ้อร์นั่งอยู่เบาะข้างคนขับ บาร์บารานั่งอยู่เบาะหลัง ชะโงกหน้ามาถามเป็นระยะว่า “เจ้านายคะ คุณอยากดื่มน้ำไหมคะ?” “เจ้านายคะ แอร์เย็นพอดีไหมคะ?” “เจ้านายคะ เมื่อคืนคุณนอนไม่ค่อยหลับเหรอคะ?”