ตอนที่ 71 ห้าปีให้หลัง——ศาสตราจารย์ซูชิงเยี่ยน

ตอนที่ 71 ห้าปีให้หลัง——ศาสตราจารย์ซูชิงเยี่ยน

ห้าโมงครึ่ง ซูชิงเยี่ยนก้าวเท้าอย่างกระฉับกระเฉงเดินออกมาจากแผนกผู้ป่วยนอก ด้านหลังมีบอดี้การ์ดหญิงเดินตามมาหนึ่งคน

แม่หนูน้อยในวันนี้ เมื่อเทียบกับเมื่อห้าปีก่อนแล้วราวกับเปลี่ยนไปเป็นคนละคน ด้วยส่วนสูงหนึ่งร้อยหกสิบเซนติเมตร ไม่ใช่เด็กตัวเล็กกะเปี๊ยกอีกต่อไป ผมยาวดำขลับในอดีตถูกตัดเป็นผมสั้นระดับติ่งหู ดูทะมัดทะแมงคล่องแคล่ว ขับให้ใบหน้ารูปไข่นั้นทั้งขาวทั้งเนียนผุดผ่อง สันจมูกยังคงโด่งคม ริมฝีปากอมชมพูระเรื่อ

ดวงตากลมโตไม่เพียงไม่หมองลงตามกาลเวลา ตรงกันข้ามกลับยิ่งโตยิ่งเป็นประกาย ทั้งสดใสทั้งมีเสน่ห์ หางตาชี้ขึ้นเล็กน้อย ขนตายังคงหนายาวล้อมกรอบดวงตาไว้อย่างหนาทึบ ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไรที่ใต้หางตามีไฝรูปหยดน้ำเม็ดเล็ก ๆ เพิ่มขึ้นมาหนึ่งเม็ด หากไม่มองให้ละเอียดก็คงดูไม่ออก แต่พอสังเกตเห็นแล้ว ก็ยิ่งรู้สึกว่าใบหน้านี้ดูชวนมองขึ้นไปอีก

วันนี้เธอสวมเสื้อเชิ้ตผ้าไหมแท้แขนสั้นของชาเนล ช่วงเอวที่เผยออกมาให้เห็นรำไรคอดกิ่วราวกับถูกบีบไว้ ไม่ใช่ความผอมแห้งแบบตั้งใจลด แต่เป็นฟ้าประทานมาให้ เกิดมาก็เป็นแบบนี้ กินเท่าไรก็ไม่อ้วน

กางเกงยีนส์ขายาวทรงรัดรูปของกุชชี่รัดเรียวขาทั้งสองข้างจนดูเหยียดตรงและยาว บั้นท้ายกระชับกลมกลึง ทั้งตัวเมื่อยืนอยู่ตรงนั้น เส้นสายทรวดทรงตั้งแต่หัวจรดเท้าพลิ้วไหวลื่นไหล ส่วนที่ควรเว้าก็เว้า ส่วนที่ควรโค้งนูนก็โค้งนูน ไม่มากไปไม่น้อยไป มองดูแล้วสบายตาน่ามองเป็นที่สุด