เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 62 ซื้อบ้านและหวังซิ่วหลานที่กำลังจะแต่งงานใหม่
ที่โรงพยาบาล ซูชิงเยี่ยนกำลังยุ่งอยู่กับการพบแขก ยังเหลือเวลาอีกหนึ่งสัปดาห์ก่อนจะถึงการประชุมรายงานทางวิชาการ ผู้เชี่ยวชาญในประเทศที่อยู่ใกล้ๆ จึงเดินทางมาถึงก่อน
พวกเขาไม่ได้มาเพื่อวิจารณ์วิทยานิพนธ์ เพราะฉบับนั้นพวกเขาเปิดอ่านซ้ำไปซ้ำมาหลายรอบจนปรุแล้ว ทั้งข้อมูล วิธีการ และข้อสรุปล้วนหาที่ติไม่ได้ ที่มาก็เพราะอยากมาดูตัวจริง อยากเห็นกับตาตัวเองว่าเด็กแปดขวบคนนี้เป็นคนแบบไหนกันแน่
กระทรวงสาธารณสุขได้ออกประกาศแล้วว่าจะคัดเลือกทีมอาจารย์ที่ปรึกษาของซูชิงเยี่ยนจากทั่วประเทศ บรรดาผู้เชี่ยวชาญรุ่นเก๋าพวกนี้ต่างคิดว่าตัวเองพอมีโอกาส บ้างก็มีคุณวุฒิสูง บ้างก็มีผลงานวิจัยเพียบ บ้างก็ปั้นลูกศิษย์มาแล้วมากมาย
สำหรับเด็กอัจฉริยะแบบนี้ ใครบ้างจะไม่ตาลุกวาว? ใครได้เป็นอาจารย์ของเด็กคนนี้ย่อมเป็นเกียรติยศ หรือจะเรียกว่าเป็นประวัติผลงานชั้นยอดก็ได้ วันหน้าเวลาเขียนประวัติส่วนตัว ประเมินเป็นกรรมการวิชาการ หรือขอทุนทำโครงการ บรรทัดแรกก็ลงได้เลยว่า “เคยเป็นอาจารย์ที่ปรึกษาของซูชิงเยี่ยน”
ตัวอักษรไม่กี่คำนี้ ใช้การได้ดีกว่าวิทยานิพนธ์เล่มไหนๆ เสียอีก
คนที่มาจึงไม่ได้มีแค่ผู้เชี่ยวชาญ แต่ยังมีผู้คนจากทุกสารทิศ ทั้งคนที่มาด้วยตัวเอง ทั้งที่ส่งผู้ช่วยมา และทั้งที่ฝากเส้นสายมาทักทาย ประตูห้องประชุมเปิดแล้วปิดอยู่ตลอด ซูชิงเยี่ยนนั่งอยู่ตรงหัวโต๊ะ คอยพบและพูดคุยทีละคนอย่างไม่รีบร้อนและไม่ลนลาน