ตอนที่ 61 ตาเฒ่าหวังกลับมายิ้มอย่างเมตตาอีกครั้ง

ตอนที่ 61 ตาเฒ่าหวังกลับมายิ้มอย่างเมตตาอีกครั้ง

หวังซิ่วหลานกลับไปเก็บเสื้อผ้าเปลี่ยนแค่ไม่กี่ตัว ส่วนอย่างอื่นไม่เอาแล้วทั้งนั้น กำลังจะได้ไปอยู่อย่างสุขสบายแล้ว จะเก็บเสื้อผ้าขาดๆ พวกนี้ไว้ทำไมกัน เธอหิ้วกระเป๋าเดินออกจากบ้านไปโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย

พอไปถึงสถานีขนส่ง พอดูตารางเดินรถ จึงรู้ว่าไม่มีรถตรงไปเมืองหวยเลย ต้องนั่งไปลงที่เมืองสวีโจวก่อน แล้วค่อยต่อรถอีกต่อหนึ่ง

เธอยืนคิดอยู่หน้าช่องขายตั๋วครู่หนึ่ง จู่ๆ ก็เปลี่ยนใจ ซื้อตั๋วรถมุ่งหน้าไปเมืองหลวงเลยทันที เธอคิดจะตรงไปหาตาเฒ่าที่เมืองหลวงให้รู้แล้วรู้รอด จะได้ไม่ต้องนั่งรถอ้อมไปอ้อมมา

แถมไม่ต้องกลัวว่าจะหาไม่เจอ ยัยเด็กเวรนั่น อ๊ะไม่ใช่สิ ต้องเรียกว่าหลานสาว ห้ามเผลอปากเรียกแบบเดิมเด็ดขาด ยัยเด็กนั่นไม่ได้อยู่ที่เสียเหอหรอกเหรอ เข้าไปถามดูก็รู้เรื่องแล้ว

ในความคิดของเธอ การตรงไปหาที่เมืองหลวงเลยก็มีข้อดีเหมือนกัน

ตาเฒ่าบ้านตัวเองรักหน้าตาจะตายไป ตัวเองอุตส่าห์บุกน้ำลุยไฟมาหาถึงที่ เขาจะกล้าไล่เธอตะเพิดออกมาต่อหน้าคนอื่นเชียวหรือ ถึงตอนนั้นแค่ทำเป็นห่วงเป็นใยหลานชายกับยัยเด็กเวรนั่น ปากหวานพูดจาดีๆ เข้าหน่อย ตาเฒ่าอารมณ์ดี ก็ยอมรับเธอกลับเข้าบ้านแล้ว ถึงตอนนั้น จะได้อยู่บ้านหลังโต ได้ใช้ชีวิตสุขสบาย มีเงินให้ใช้มือเติบ แค่คิดก็ชื่นใจเหลือเกินแล้ว