ตอนที่ 60 หวังซิ่วหลานหย่า

ตอนที่ 60 หวังซิ่วหลานหย่า

ต่อให้ซูชิงเยี่ยนจะเก่งเป็นอัจฉริยะแค่ไหน หรือสื่อจะชื่นชมยังไง ในสายตาจางอิง เธอก็เป็นแค่เด็กผู้หญิงตัวกะเปี๊ยก เป็นลูกสาวของตัวเอง ถึงเวลาต้องปรามก็ต้องปราม

จางอิงดันชามใบนั้นจากตรงหน้าหวังซวี่ตงกลับไปวางหน้าเด็กสาว น้ำเสียงเด็ดขาดไม่ยอมให้ต่อรอง “กินของลูกไปเถอะ น้องแกมีส่วนของน้อง นี่ไม่ใช่ยา เป็นอาหารบำรุง เอาไว้กันผมร่วง แกอ่านหนังสือดึกดื่นทุกคืน ขืนผมร่วงหัวล้านขึ้นมาจะทำยังไง”

ชายชราหวังนั่งอยู่ข้างๆ พลางพับหนังสือพิมพ์หลากฉบับที่ซื้อมาเมื่อเช้า ซ้อนเก็บเป็นตั้งเรียบร้อย แล้วช่วยเกลี้ยกล่อมอีกแรง

เขาพูดหน้าตาขึงขังว่า “ชิงเยี่ยนเอ๊ย กินๆ ไปเถอะ ดูหมอโรงพยาบาลเสียเหอพวกนั้นสิ ไม่ว่าจะชายหรือหญิง หัวล้านกันไปตั้งกี่คน ตัวเองเป็นหมอแท้ๆ ยังแก้ไม่ได้เลยใช่ไหมล่ะ ลูกก็เชื่อฟังหน่อย การแพทย์แผนจีนมันยังได้ผลอยู่นะ ป้องกันไว้ตั้งแต่ตอนนี้ ขืนรอจนล้านจริงจะแก้ไม่ทันเอา”

หวังซวี่ตงนั่งอยู่ด้านข้าง ก้มหน้าก้มตากินแป้งกวนต่อไป ชาติก่อนแนวผมเขาร่นจนแทบจะเตียนไปถึงกลางกระหม่อม ชาตินี้เขาไม่อยากเป็นแบบนั้นอีกแล้ว ในเมื่อแม่บอกว่าได้ผลก็กินๆ ไปเถอะ ไม่ใช่ยาเสียหน่อย ข้างในมีแต่งาดำกับถั่วเปลือกแข็งสารพัดชนิดบดละเอียด

ในใจเขากำลังนึกถึงคำพูดที่ยัยตัวดีเพิ่งขู่ว่าจะตบตีเขา ใครเป็นคนสอนคำนี้มาเนี่ย แต่ก่อนไม่เคยได้ยิน ทำไมคืนนี้ถึงโพล่งขึ้นมาได้

ตีน้องต้องรีบตีตั้งแต่เด็กอย่างนั้นเหรอ