ตอนที่ 47 ชายชราซุน: “คนบ้านหวังมันบ้ากันทั้งบ้าน”

ตอนที่ 47 ชายชราซุน: “คนบ้านหวังมันบ้ากันทั้งบ้าน”

หวังเจี้ยนเซ่อโดนตบหน้าสี่ฉาดต่อหน้าทุกคนในบ้าน หน้าชาดิก ร้อนผ่าวไปหมด อับอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี แถมยังโดนหลานชายคนโตพูดเตือนสติแบบเรียบๆ นิ่งๆ ซ้ำเข้าไปอีก ยิ่งรู้สึกขายหน้าจนอยากจะมุดลงรูดินให้รู้แล้วรู้รอด

เขาอยากจะใส่เกียร์หมาวิ่งหนีไปให้พ้นๆ อืม แต่ก็ได้แค่คิดนั่นแหละ

เขาไม่กล้าหรอก

ถ้าวันนี้เขากล้าก้าวเท้าออกจากประตูนี้ไป พ่อของเขาคงโยนที่นอนหมอนมุ้งตามออกมา แล้วไม่ให้เหยียบเข้าบ้านนี้อีกเลยตลอดชีวิต

ตาแก่นั่นทำจริงแน่ เขาเข้าใจนิสัยพ่อตัวเองดีที่สุด คำไหนคำนั้น ไม่เคยมีโลเล เขาเลยได้แต่ยืนก้มหน้ามองปลายรองเท้าตัวเองอยู่ตรงนั้น ยืนทื่อเหมือนท่อนไม้ จะไปก็ไม่ได้ จะอยู่ก็กลืนไม่เข้าคายไม่ออก

หญิงชรามองดูอยู่ข้างๆ แวบหนึ่ง แล้วก็ก้มหน้าก้มตาประคองพจนานุกรมภาษาอังกฤษ สะกดอ่านคำศัพท์ในใจเงียบๆ ต่อไป

เธอไม่ได้ช่วยพูดแก้ต่างให้หวังเจี้ยนเซ่อเลยสักคำ

ไม่ใช่ว่าไม่อยากพูด แต่รู้สึกว่าไม่มีอะไรต้องพูดต่างหาก

ความคิดพรรค์นี้ของเจ้าสาม มันไม่ควรมีมาตั้งแต่แรกแล้ว ในใจเธอรู้กระจ่างเหมือนกระจกเงา บ้านคนพวกนั้นไม่ใช่ระดับที่พวกเราจะไปเอื้อมถึง ขืนไปเกาะแข้งเกาะขาเขา กระดูกสันหลังก็จะอ่อนแอลง พอคนเรายอมก้มหัวยอมเสียศักดิ์ศรี บ้านนี้ก็พังกันพอดี