กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 48 พ่อสื่อตัวน้อยเริ่มงานอีกครั้ง
คืนนั้น หวังเจี้ยนเซ่อกลับเข้าห้องด้วยสภาพตัวบวมไปทั้งร่าง บนหน้ามีรอยเขียวช้ำม่วงคล้ำไปหมด ขอบตาก็ดำเป็นวง แขน หลัง ขา รวมถึงก้น ไม่มีตรงไหนดีเลยสักที่
หวังเจี้ยนจวินลงมือซ้อมหนักจริง ไม่ออมมือให้เลยสักนิด
จางอิงถือยาหงฮวาโหยวตรงประตู เห็นแล้วได้แต่เดาะลิ้น ในใจทั้งสงสารทั้งขำ
คิดไปคิดมา เธอไม่ได้เดินเข้าไป แต่หันหลังกลับเข้าห้อง ยื่นยาหงฮวาโหยวให้หวังเจี้ยนกั๋ว แล้วพูดเสียงเบา “คุณไปนวดให้เจ้าสามที เจ็บไปทั้งตัวแบบนั้น ถ้าไม่นวดให้กระจาย พรุ่งนี้จะยิ่งระบม”
หวังเจี้ยนกั๋วรับยาหงฮวาโหยวมาโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง ผลักประตูเข้าห้องน้องสาม แล้วดึงประตูปิดตามหลังทันที
“เจ้าสาม ถอดเสื้อออก เจ้าสองทำเกินไปจริงๆ กับน้องชายแท้ๆ ลงมือปางตายขนาดนี้ได้ยังไง” น้ำเสียงเขาแฝงความโมโหอยู่บ้าง เทขวดน้ำมันยาลงบนฝ่ามือแล้วถูไปมา ก่อนจะตบไหล่น้องสาม “แกถอดเสื้อเถอะ พี่ใหญ่จะช่วยนวดให้ เลือดลมจะได้เดิน คลายรอยช้ำแล้ว คืนนี้นอนจะได้สบายตัวขึ้นหน่อย”
หวังเจี้ยนเซ่อนอนคว่ำอยู่บนเตียง พอได้ยินพี่ใหญ่พูดแบบนี้ ในใจก็ซาบซึ้งไม่น้อย คิดว่าพี่ใหญ่ก็ยังใช้ได้ ถึงอย่างไรก็เป็นพี่ ย่อมรักน้องชายเป็นธรรมดา เขาจึงยอมถอดเสื้อท่อนบนออกแต่โดยดี เผยให้เห็นแผ่นหลังที่เต็มไปด้วยรอยฟกช้ำเขียวม่วง แล้วกัดฟันพูด “พี่ใหญ่ เบามือหน่อยนะ เจ็บ”
“วางใจเถอะ พี่กะแรงถูก” หวังเจี้ยนกั๋วทาบมือลงไป แล้วออกแรงถูเต็มเหนี่ยว