ตอนที่ 46 หวังคนรองโดนซ้อม

ตอนที่ 46 หวังคนรองโดนซ้อม

วันเวลาหลังจากนั้นก็ผ่านไปอย่างเรียบง่ายไร้คลื่นลม จะมีก็แต่คนบ้านหวังที่เรียนภาษาอังกฤษกันจนแทบเป็นแทบตาย

ทุกเช้าตอนตีห้า ตาเฒ่าหวังจะมายืนแหกปากตะโกนอยู่ในลานบ้าน “ตื่นกันให้หมดได้แล้ว!”

จากนั้นคนทั้งบ้านก็ต้องพากันเดินสะลึมสะลือมานั่งในห้องรับแขก ถือกระดาษกับปากกาเริ่มเรียนตั้งแต่เอบีซีดี

หวังคนเล็กก็ต้องเรียนด้วยเหมือนกัน ตาเฒ่าหวังบอกว่าถ้าแกโชคดีไม่ตายในสนามรบไปซะก่อน วันหน้าอยู่ในกองทัพก็ยังได้ใช้ภาษาอังกฤษอยู่ดี ตอนนี้ให้เรียนสัทอักษรให้เข้าใจไปก่อน แล้ววันหน้าค่อยไปเรียนต่อด้วยตัวเองในกองทัพ

หวังซวี่ตงกับซูชิงเยี่ยนรับหน้าที่เป็นครู หวังซวี่ตงสอนการออกเสียง ส่วนซูชิงเยี่ยนสอนการสะกดคำ

ใครออกเสียงผิด หวังซวี่ตงก็จะขมวดคิ้วแล้วสั่งให้ออกเสียงใหม่ ใครเขียนผิด ซูชิงเยี่ยนก็ไม่พูดไม่จา ได้แต่จ้องไปที่มือของคนคนนั้น จ้องจนกว่าเขาจะยอมแก้ให้ถูกต้อง

เรียนกันตั้งแต่ตีห้าจนถึงเจ็ดโมงเช้า เรียนติดต่อกันเต็มๆ สองชั่วโมง พอเรียนเสร็จ คนทั้งบ้านก็ล้างหน้าแปรงฟันเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วยกโขยงกันไปกินมื้อเช้าที่โรงอาหารของวิทยาลัยครู

ตาเฒ่าหวังออกคำสั่งไว้แล้วว่า ต่อไปนี้มื้อเช้ากับมื้อเย็นไม่ต้องตั้งเตาทำกับข้าว เอาเวลาที่เหลือมาเรียนให้หมด

เวลาไปโรงเรียนของหวังซวี่ตงกับซูชิงเยี่ยนก็เลยพลอยเลื่อนช้าลงไปด้วย นี่แหละคือข้อดีของการเป็นเด็กอัจฉริยะ นึกอยากจะไปโรงเรียนตอนไหนก็ไป ไม่ไปเลยก็ยังได้