ตอนที่ 45 กลับถึงบ้าน

ตอนที่ 45 กลับถึงบ้าน

ในสถานีตำรวจท้องที่แถบนั้น ผู้กำกับกำลังยืนคุยโทรศัพท์อยู่ ตัวเขาตั้งตรงแน่ว เหงื่อซึมผุดขึ้นมาเต็มหน้าผาก ยกหูโทรศัพท์แนบหู มือซ้ายแนบชิดตะเข็บกางเกงจนข้อนิ้วเริ่มซีดขาว

เขาขานรับ “ครับ” คำหนึ่ง แล้วก็ “ครับ” อีกคำหนึ่ง พูดกับปลายสายว่า “ท่านวางใจได้เลยครับ ต้องจัดการอย่างเป็นธรรมแน่นอน” พอพูดจบก็รีบเสริมอีกประโยค “จัดการอย่างเฉียบขาด จะไม่ละเว้นเด็ดขาดครับ”

เขาเองก็จำไม่ได้แล้วว่ารับไปกี่สาย มีทั้งกระทรวงอุตสาหกรรมอิเล็กทรอนิกส์ ฝ่ายสาธารณสุข แล้วก็ฝ่ายการศึกษา

ที่น่ากลัวที่สุดคือเบอร์หนึ่งของกระทรวงพวกเขาก็โทรมาด้วยตัวเอง แถมยังมีนายพลเฒ่าปลดเกษียณอีกคน น้ำเสียงแข็งกร้าว พูดว่า “พฤติกรรมแบบนี้จะปล่อยให้ลามปามไม่ได้”

เรื่องสายจากกองบัญชาการย่อยกับกองบัญชาการตำรวจนครบาลในสังกัดยิ่งไม่ต้องพูดถึง โทรเข้ามาทีละสายติดๆ กันยังกับนัดกันไว้

ทั้งในและนอกสายล้วนมีความหมายเดียวกันหมด จัดการอย่างเป็นธรรม จัดการอย่างเฉียบขาด

เขาวางสาย วางหูโทรศัพท์ลงบนแป้น ถอนหายใจออกมายาวเหยียด หันกลับไปมองกลุ่มคนที่นั่งเรียงกันเป็นแถวอยู่บนโซฟา มุมปากกระตุกวูบ อยากจะยิ้มแต่ก็ยิ้มไม่ออก

ผู้อำนวยการวิทยาลัยแพทย์เสียเหอนั่งอยู่ซ้ายสุดของโซฟา ในมือถือถ้วยชาไว้ใบหนึ่ง ไม่ได้ดื่มแต่วางไว้บนเข่า สายตาจับจ้องใบชาที่ลอยขึ้นๆ ลงๆ อยู่ในถ้วย

ข้างๆ กันคืออธิการบดีมหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์ เขาสวมแว่นสายตา ในมือถือสมุดจดเล่มหนึ่ง เปิดค้างไว้หน้านั้นแต่ไม่ได้อ่าน เอาแต่มองตรงมาที่เขาตาไม่กะพริบ