ตอนที่ 44 นายทุนกินได้ แต่นักวิทยาศาสตร์กินไม่ได้งั้นเหรอ

ตอนที่ 44 นายทุนกินได้ แต่นักวิทยาศาสตร์กินไม่ได้งั้นเหรอ

วันรุ่งขึ้น หวังซวี่ตงเดินทางไปที่กระทรวงอุตสาหกรรมอิเล็กทรอนิกส์ เพื่อเข้าร่วมงานนิทรรศการประยุกต์ใช้คอมพิวเตอร์อิเล็กทรอนิกส์ ซึ่งระบบป้อนข้อมูลของเขาก็จัดแสดงอยู่ในงานนี้ด้วย

ภายในงานเต็มไปด้วยซุ้มจัดแสดงของแต่ละหน่วยงาน คอมพิวเตอร์วางเรียงกันเป็นแถวๆ เขาเอามือไพล่หลังเดินดูไปทั่ว ได้เจอผู้เชี่ยวชาญระดับแนวหน้าในวงการคอมพิวเตอร์หลายคน รวมถึงบริษัทเลอโนโวในอนาคตที่ชอบถูกค่อนขอดว่าเห็นแก่เงินมะกันมากกว่าด้วย

อีกฝ่ายชวนเขาคุยเรื่องคอมพิวเตอร์ แต่เขาไม่ได้สนใจจะคุยด้วยเท่าไหร่ แค่ตอบปัดๆ ไปสองสามคำแล้วก็เดินไปหาปรมาจารย์หวัง

ตอนอยู่สหรัฐอเมริกาพวกเขาไม่มีโอกาสได้คุยกันจริงจัง ปรมาจารย์หวังกำลังยืนคุยกับคนอื่นอยู่หน้าซุ้มจัดแสดง พอเห็นเขาเดินมาก็ยิ้มให้ ทั้งสองคนเลยหาที่นั่งคุยกัน

ระหว่างนั้นก็มีผู้เชี่ยวชาญอีกหลายคนมาร่วมวง ทุกคนคุยกันอย่างออกรส บทสนทนาเริ่มตั้งแต่ระบบป้อนข้อมูล ลามไปจนถึงมาตรฐานรหัสอักขระอักษรจีน แล้วจากมาตรฐานก็โยงไปถึงเรื่องการแพร่หลายของคอมพิวเตอร์ พูดคุยแลกเปลี่ยนกันคนละประโยคสองประโยค ไม่มีใครมองว่าเขาเป็นเด็กเลยสักคน

พอเลิกงาน สมุดโน้ตของหวังซวี่ตงก็มีช่องทางติดต่อของผู้เชี่ยวชาญเหล่านี้เพิ่มขึ้นมาหลายคน