ตอนที่ 43 กลับประเทศ

ตอนที่ 43 กลับประเทศ

ในร้านกาแฟของโรงแรม ไอ้ยุ่นชื่อคิโนะชิตะยืนกรานว่ามื้อนี้ต้องขอเป็นเจ้ามือให้ได้

หวังซวี่ตงก็ไม่เกรงใจ สั่งลาเต้มาสองแก้ว โดยแก้วหนึ่งเป็นของหลิวอิน

หวังซวี่ตงเหลือบดูราคา แค่แก้วละสามเหรียญครึ่ง ในใจพลอยจิ๊ปากเบาๆ ถูก ช่างถูกเหลือเกิน

บรรยากาศระดับนี้ แสงไฟสีส้มสลัวอุ่นตา โซฟาหนัง โต๊ะหินอ่อนที่ขัดมันจนแทบส่องแทนกระจกได้ มุมห้องยังมีนักเปียโนกำลังบรรเลงเพลงแว่วหวาน ฟังกี่ทีก็รู้ว่าหรูหรามีราคา

บริการระดับนี้แท้ๆ แต่กลับไม่ฟันเงินไอ้ยุ่นสักแก้วละเจ็ดร้อย แสดงว่าฝรั่งพวกนี้ค้าขายไม่เป็นเอาเสียเลย เขาถึงกับแอบตัดคะแนนร้านนี้เงียบๆ ในใจ

พอกาแฟยกมาเสิร์ฟ คิโนะชิตะก็เอ่ยทวนเรื่องเมื่อครู่อีกคำรบ

หลิวอินฟังจบก็ส่ายหน้าปฏิเสธทันควันโดยไม่ต้องคิด “คุณคิโนะชิตะคะ เรื่องนี้คุยกับฉันไปก็ไร้ประโยชน์ หรือจะคุยกับใครในคณะตัวแทนชุดนี้ก็ไม่ได้ความทั้งนั้น คุณต้องเดินทางไปที่เมืองหลวงของพวกเรา เพื่อเจรจากับฝ่ายพาณิชย์โดยตรงค่ะ” วาจาของเธอนุ่มนวลมีมารยาท ทว่ากลับปิดทางหนีทีไล่จนมิด ไม่เหลือช่องว่างให้ต่อรองแม้แต่น้อย

คิโนะชิตะพยักหน้ารับ แสร้งตีสีหน้าผิดหวังออกมาได้อย่างพอดิบพอดี

ความจริงเขารู้อยู่แก่ใจตั้งนานแล้วว่า สุดท้ายเรื่องนี้ก็ต้องขึ้นไปคุยกันที่กรุงปักกิ่ง การมาที่นี่ไม่ได้หวังผลเรื่องนั้นจริงๆ เสียหน่อย เขาจึงยกถ้วยกาแฟขึ้นจิบไปอึกหนึ่ง แล้ววางลง ขยับตัวนั่งหลังตรง ปรับเปลี่ยนสีหน้าจริงจังขึ้นกว่าเดิม