ตอนที่ 42 ช็อปปิ้งกับการพบเจอลูกน้องในอนาคตครั้งแรก

ตอนที่ 42 ช็อปปิ้งกับการพบเจอลูกน้องในอนาคตครั้งแรก

ในห้องประชุมเล็กๆ ห้องหนึ่งขององค์การสหประชาชาติ หวังซวี่ตงนั่งแกะนิ้วตัวเองเล่นอยู่บนเก้าอี้อย่างสงบเสงี่ยม ดูผิดกับตอนที่ด่าคนแบบไม่ใช้คำหยาบในห้องส่งเมื่อกี้ลิบลับ

ตอนนี้เขาก็เป็นแค่เด็กเจ็ดขวบคนหนึ่ง นั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวใหญ่เกินขนาด ขาสองข้างห้อยลอยแกว่งไปไม่ถึงพื้น แถมยังไม่ยอมกระดิกเลยสักนิด

หัวหน้าคณะเดินทางกำลังคุยโทรศัพท์อยู่ แต่ดูจากสีหน้าที่มีรอยยิ้มแต้มอยู่ตลอดเวลาก็น่าจะไม่มีเรื่องใหญ่อะไร

ความจริงก็เป็นแบบนั้นจริงๆ ไม่มีเรื่องใหญ่โตอะไรเลย เจ้าหน้าที่จากในประเทศแอบกระซิบกับเขาแล้วว่า ไม่ต้องกังวลไป คนที่ขายหน้าคือเกาหลีใต้ รังแกเด็กแล้วยังมีหน้ามาพูดดีอีกเหรอ

แถมยังชมว่าหวังซวี่ตงทำได้ดี ด่าได้ถูกต้องแล้ว คำถามแบบนี้ถ้าเลี่ยงไม่ตอบ หรือตอบรับมือไปแบบนิ่มๆ ป่านนี้พวกสื่อคงเอาไปแต่งเรื่องกันสนุกปากไปแล้ว

ประเภท “อัจฉริยะประเทศจีนพูดไม่ออก” หรือ “เด็กอัจฉริยะเจ็ดขวบโดนถามจนจนมุม” พาดหัวข่าวพวกนี้คงคิดออกมาได้เป็นกระบุงโกย

ตอนนี้สิดี ตอกกลับไปตรงนั้นเลย ตอกกลับได้เด็ดขาดหมดจด ตอกกลับจนอีกฝ่ายเถียงไม่ออกแล้วเผ่นหนีแทบไม่ทัน กลายเป็นว่าสื่อมวลชนจำนวนมากพากันเอ่ยปากชมเขาเสียอีก

สื่อสหรัฐอเมริกาขยับตัวเร็วที่สุด ผ่านไปแค่สิบกว่านาที บทสนทนาระหว่างเขากับนักข่าวเกาหลีใต้ก็ออกอากาศผ่านวิทยุไปเรียบร้อยแล้ว