ตอนที่ 41 ให้หน้าแล้วไม่เอาก็ไม่ต้องเอา

ตอนที่ 41 ให้หน้าแล้วไม่เอาก็ไม่ต้องเอา

หวังซวี่ตงซุกตัวอยู่ในผ้าห่ม พลางทบทวนเรื่องราวใหญ่โตที่ระบบเพิ่งพูดไปเมื่อครู่ในหัวอีกรอบ

เรื่องทรัสต์พวกนั้นเขาเชื่อ อะไรที่ใช้เงินแก้ปัญหาได้ก็ไม่มีอะไรต้องสงสัย ระบบพูดถูก มีเงินก็ต้องซ่อนไว้ ต่อให้คนทั้งโลกรู้ว่าเป็นเงินของเขาแล้วมันจะทำไมล่ะ

ขอแค่ในเอกสารทางกฎหมายไม่มีชื่อเขา นั่นก็ไม่ใช่ของเขาแล้ว สหรัฐอเมริกาอยากตรวจก็ปล่อยให้ตรวจไป ซ้อนกันเป็นชั้นๆ ตรวจจนโลกแตกก็สาวไม่ถึงก้นบึ้ง แถมยังย้ายไปซ้อนกันต่อที่อื่นได้ตลอดเวลา

แผนการแนวนี้ เขาเชื่อ

เรื่องกระเป๋าหิ้วกับกองทัพส่วนตัวเขาก็เชื่อเหมือนกัน เพราะไอ้หมานี่เคยพูดตั้งนานแล้วว่ามีเงินแต่ไม่มีอำนาจก็เหมือนเนื้อบนเขียง ใครๆ ก็อยากเข้ามากัดกิน เหมือนกับร้านขายของป่าที่บ้านเขา พอเริ่มหาเงินได้นิดหน่อยก็มีคนจ้องจะเล่นงาน ถ้าไม่ได้อารองใช้กำลังเข้าข่ม ตอนนี้คงเปิดร้านต่อไปไม่ได้แล้ว

ส่วนเรื่องช่วงไปเรียนต่อนอกไม่ต้องเสียภาษีเขาไม่เชื่อทั้งหมด ความรู้พวกนี้ในตำราไม่มี ตอนนี้เขายังตรวจสอบไม่ได้ แต่เขาคิดว่ากรมสรรพากรสหรัฐฯ ไม่มีทางมีช่องโหว่ใหญ่ขนาดนี้แน่ การไม่ต้องเสียภาษีมันต้องมีเงื่อนไขอะไรสักอย่าง แต่ไอ้ระบบเวรนี่กลับไม่พูดออกมาสักคำ

เรื่องสุดท้ายที่จะให้เป็นกรรมการลับของธนาคารกลางสหรัฐฯ นั้นเขาไม่เชื่อเลยแม้แต่คำเดียว การจะมีคนของเขาอยู่ในธนาคารกลางสหรัฐฯ อาจจะพอทำได้ แต่การจะควบคุมธนาคารกลางระดับภูมิภาคถึงสี่แห่ง ในสายตาเขาเรื่องนี้มันไร้สาระสิ้นดี