ตอนที่ 40 โครงสร้างขั้นสุดยอดที่ระบบออกแบบไว้ให้ตระกูลในอนาคตของหวังซวี่ตง

ตอนที่ 40 โครงสร้างขั้นสุดยอดที่ระบบออกแบบไว้ให้ตระกูลในอนาคตของหวังซวี่ตง

การนอนรอบนี้หวังซวี่ตงหลับไม่ค่อยสบายตัวเท่าไร

ในหัวเหมือนมีภาพสไลด์ฉายวนไปมา เดี๋ยวก็เป็นโค้ดระบบป้อนข้อมูลกระโดดโลดเต้นอยู่บนหน้าจอ เดี๋ยวก็เป็นยัยหนูยืนโบกมือให้เขาอยู่ใต้ต้นพลับ เดี๋ยวก็เป็นแสงไฟสีขาวจ้าบนโพเดียมองค์การสหประชาชาติที่ส่องจนเขาปวดตา

เขาพลิกตัวดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปง แต่ภาพเหล่านั้นก็ยังไม่หายไป ยังคงฉายทีละฉากทีละตอนไม่ยอมหยุด พอสะลึมสะลือ ท้องไส้ก็ปั่นป่วนขึ้นมาอีกรอบ เขาเลยต้องลุกไปเข้าห้องน้ำ พอกลับมาล้มตัวลงนอน ก็ต้องลุกไปรอบที่สองอีก

หลิวอินได้ยินเสียงเข้า จึงลุกขึ้นนั่งจากเตียงฝั่งตรงข้าม ไม่ทันได้ใส่รองเท้าก็เดินมาข้างเตียงเขา ยื่นมือมาอังหน้าผากเขาอยู่พักใหญ่

พอแน่ใจว่าไม่มีไข้ เธอก็ถอนหายใจโล่งอก แล้วเอายามาป้อนให้อีกหนึ่งเม็ดก่อนจะกลับไปที่เตียงตัวเอง แต่ก็ไม่ได้ล้มตัวลงนอน แค่นั่งพิงหัวเตียงหรี่ตาอยู่แบบนั้น พอนานๆ ทีก็ลืมตาขึ้นมามองทางเขาแวบหนึ่ง

ตีห้ากว่า หวังซวี่ตงก็ตื่นขึ้นมา ความปั่นป่วนที่กวนท้องอยู่ทั้งคืนไม่รู้ว่าหายไปตั้งแต่เมื่อไร รู้สึกโล่งสบายตัวขึ้นเยอะราวกับเพิ่งชำระล้างความทรมานทิ้งไป

เขาลืมตาขึ้นมา เห็นหลิวอินนั่งพิงเอียงตัวอยู่ตรงหัวเตียง ศีรษะหนุนหมอน อ้าปากค้างไว้นิดๆ มีเสียงกรนเบาๆ มือข้างหนึ่งยังวางพาดอยู่บนผ้าห่ม นิ้วมืองอนิดๆ เหมือนพร้อมจะลุกขึ้นมาได้ทุกเมื่อ เขามองดูอยู่ครู่หนึ่ง ในใจก็พลันรู้สึกอบอุ่นขึ้นมา