เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 39 ระบบเปิดใช้งานอย่างเป็นทางการ ฉันเป็นแค่เครื่องมือเหรอ
วินาทีที่เครื่องบินเข้าสู่น่านฟ้าของสหรัฐอเมริกา เสียงระบบเปิดใช้งานอย่างเป็นทางการก็ดังขึ้นในหัวของหวังซวี่ตง
[ขอแสดงความยินดีกับเจ้าของร่าง ระบบนี้ได้ผูกมัดและเปิดใช้งานกับคุณอย่างเป็นทางการแล้ว]
ตอนนี้อารมณ์ของหวังซวี่ตงสงบลงนานแล้ว พอได้ยินก็แค่เกิดความรู้สึกกระเพื่อมขึ้นมานิดหน่อย เขารอให้ระบบพูดต่อ อย่างเช่นแล้วพวกแพ็กของขวัญใหญ่อื่นๆ ล่ะ
หนึ่งวินาที สองวินาที ผ่านไปหนึ่งนาที
สีหน้าของหวังซวี่ตงค่อยๆ แข็งค้าง เขานั่งตัวตรงแหน่วอยู่บนเก้าอี้ ดวงตาจ้องหลังเบาะหน้าเขม็งไม่ขยับ
หลิวอินที่เปิดนิตยสารอยู่ข้างๆ พลิกมาหยุดที่หน้าหนึ่ง เธอหันมองเขาแวบหนึ่งแล้วถามเสียงเบา “เป็นอะไรไปเหรอ” เขาส่ายหน้า ไม่ได้ตอบอะไร
รอจนหลิวอินหันกลับไป เขาถึงถามในใจว่า ‘แล้วไงต่อ หมดแค่นี้เนี่ยนะ’
[หมดแล้ว] เสียงระบบตอบกลับมาอย่างเนิบนาบ
‘แล้วพวกของขวัญล่ะ บุคลากรที่คุณเตรียมไว้ให้ผมกับยัยหนูล่ะอยู่ไหน’