ตอนที่ 38 คำเตือนอันเข้มงวดของระบบ

ตอนที่ 38 คำเตือนอันเข้มงวดของระบบ

ห้องของหลิวอินกว้างขวางมาก ริมหน้าต่างมีเตียงสองหลังวางขนานกัน คั่นกลางด้วยโต๊ะหัวเตียงที่มีโคมไฟตั้งอยู่ด้านบน

เตียงหลังหนึ่งปูผ้าปูผืนใหม่ พับผ้านวมผืนใหม่ไว้อย่างเรียบร้อย เป็นเตียงที่หวังซวี่ตงต้องนอนคืนนี้ เขายืนอยู่ตรงประตู มองเตียงทั้งสองหลังพลางขมวดคิ้วแน่น

“ผมขอประท้วงครับ” เขาหันกลับมา มองหลิวอินด้วยสีหน้าจริงจัง “ผมอายุเจ็ดขวบแล้ว อยู่ห้องเดียวกับผู้หญิงไม่ได้แล้วครับ”

หลิวอินกำลังก้มตัวปูเตียง ได้ยินเข้าก็ยืดตัวขึ้น หันกลับมามองเขาแวบหนึ่งแล้วแค่นหัวเราะ “รู้อะไรเยอะดีนี่” พูดจบก็ไม่สนใจเขาอีก ก้มหน้าตบหมอนให้ฟูแล้วจัดมุมผ้านวมให้เข้าที่ต่อ ท่าทางคล่องแคล่วกระฉับกระเฉงมาก

หวังซวี่ตงยืนอยู่ตรงประตู พอประท้วงไม่เป็นผล ความรู้สึกอึดอัดในใจก็ยิ่งพลุ่งพล่านขึ้นเรื่อยๆ เขาหมุนตัวเดินออกจากห้อง กวาดตามองรอบลานบ้านรอบหนึ่ง ก็เห็นแม่ของหลิวอินกำลังยกผลไม้ออกมาจากครัวพอดี

หญิงชราวัยสี่สิบกว่าปี ใบหน้าเรียวรูปไข่ ดวงตามีรอยยิ้ม ดูแล้วเป็นคนใจดีมีเมตตา เขาเดินเข้าไปหาแล้วแหงนหน้าขึ้น สีหน้าจริงจังอย่างยิ่ง “คุณย่าครับ ผมไม่นอนห้องพี่หลิวอินได้ไหมครับ”

หญิงชราอึ้งไปนิดหนึ่ง ก้มมองเจ้าเด็กตัวน้อยที่ทำหน้าตาเคร่งขรึมคนนี้ ทันใดนั้นดวงตาก็เป็นประกายแล้วหัวเราะออกมา “ใช่ๆๆ!”