กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 37 หลิวอินกับตระกูลหลิว
อารมณ์ของหวังซวี่ตงสงบลงเร็วมาก รถเก๋งยังไม่ทันเลี้ยวเข้าถนนสายหลัก เขาก็คุยเล่นหัวเราะกับเบอร์สองของเมืองได้แล้ว ไม่ใช่ว่าไม่เจ็บ แต่เจ็บไปแล้วและกลืนมันลงคอไปแล้วต่างหาก
การจากลาคือการเตรียมพบกันใหม่ที่ดีกว่า เรื่องนี้เขาเข้าใจดี วันข้างหน้าการจากลาแบบนี้คงมีแต่จะมากขึ้น เขาต้องชิน และยัยหนูก็ต้องชินด้วยเหมือนกัน
เบอร์สองของเมืองนั่งอยู่ข้างๆ พลางมองเด็กคนนี้ที่สงบอารมณ์ลงได้รวดเร็วขนาดนี้ ในใจก็นึกชื่นชมอยู่เงียบๆ
เมื่อครู่เขายังนั่งคิดอยู่เลยว่าจะปลอบใจสักสองสามประโยคยังไง ตอนนี้ดูแล้วคงไม่ต้องแล้ว สภาพจิตใจของเด็กคนนี้ แข็งแกร่งกว่าผู้ใหญ่ตั้งหลายคนเสียอีก
เขาแอมเบาๆ ตั้งใจเปลี่ยนเรื่องคุย ปรับน้ำเสียงให้ผ่อนคลายลงหน่อย “ซวี่ตง เมื่อคืนฉันกับเบอร์หนึ่งกลับไป ก็เรียกพวกผู้นำโรงงานเหล็ก โรงงานพลาสติกมาเปิดประชุมกันยกใหญ่ เธอเดาซิว่าเป็นไง? คนพวกนั้นตบโต๊ะตบหน้าอกรับประกัน บอกว่าต้องผลิตออกมาให้ได้อย่างแน่นอน ทั้งล้อ คันชัก และตัวกระเป๋า แยกทำพร้อมกันสามสาย ลุยหน้าไปพร้อมกัน ไม่มีใครยอมดึงขาถ่วงใครเลย”
หวังซวี่ตงนั่งฟังอยู่ ก็ยิ้มออกมานิดหนึ่ง