กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 35 บุญคุณบวกน้ำใจ เมืองหวยข้าคุม
พอยุติการประชุม คนบ้านหวังก็แยกย้ายกันไปทำงานของตัวเอง
วันนี้หวังซวี่ตงกับซูชิงเยี่ยนไม่ได้ไปโรงเรียน หวังคนรองเลยกะจะขนของป่าไปตั้งแผงขายที่ตัวอำเภอ ก่อนออกจากบ้านเขาดึงตัวหวังซวี่ตงไปกระซิบถามข้างๆ
“เมื่อคืนฉันออกไปข้างนอกมา สืบเรื่องบ้านไอ้เฒ่านั่นจนรู้หมดแล้ว มันเป็นพวก ‘คนสามประเภท’ ที่โดนปลดทั้งตำแหน่งและไล่ออกจากพรรคน่ะ คนสามประเภทนี่ ซวี่ตงแกรู้ใช่ไหมว่าหมายถึงอะไร”
“ที่แท้ก็พวกหมานี่เอง!” หวังซวี่ตงเข้าใจกระจ่างทันที มิน่าล่ะถึงได้พูดจาสำรอกกลิ่นแบบนั้นออกมา
หวังคนรองหัวเราะหึๆ สองที หน้าตาเบิกบานอย่างยิ่งพลางกดเสียงให้เบาลง “พวกที่อยู่แถวบ้านมันไม่มีใครไม่เกลียดมันหรอก เมื่อคืนพอสืบเรื่องบ้านมันจนปรุโปร่ง ฉันก็ไปดักรอในตรอก ลูกชายมันกลับมาตอนสี่ทุ่มกว่า โดนฉันเอาถุงกระสอบพลาสติกคลุมหัวซัดไปอ่วมชุดใหญ่ สะใจไหมล่ะ”
“สะใจครับ!” หวังซวี่ตงผ่อนลมหายใจยาว ความหงุดหงิดที่คาใจอยู่ก็พลันโล่งอกไปได้เสียที
แต่พอคิดอีกที เขาก็ส่ายหน้า “อารองครับ โดนซัดรอบเดียวมันยังไม่พอหรอก ลูกหลานของไอ้หมาพวกนี้ต้องสั่งสอนบ่อยๆ คราวหน้าอาไม่ต้องลงมือเองหรอก แค่โปรยเงินสักหน่อย วานคนต่อๆ กันไปหาคนมาดักกระทืบมันสัปดาห์ละรอบ ถ้ามันมีลูกชายหลายคน ก็จัดให้ครบทุกคน เอาสักครึ่งปีไปก่อนค่อยว่ากัน”
“ไม่มีปัญหา!” หวังคนรองยิ้มแก้มปริ
ในบ้านหลังนี้ เขารู้สึกว่ามีแค่หลานชายคนโตนี่แหละที่ถูกคอกับนิสัยตัวเองที่สุด หวังซวี่ตงเองก็ยิ้มพลางเขย่งเท้าตบไหล่อารองเบาๆ ไม่ได้พูดอะไรต่อ