กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 29 เข้าสู่เมืองหลวงกับตาเฒ่าหวังที่อ้าปากขอคำโต
พอถึงตอนเที่ยง ลานบ้านของตาก็มีกลิ่นหอมโชยออกมา
บนเตียงอิฐอุ่นวางโต๊ะเล็กสองตัวต่อกันเป็นโต๊ะใหญ่ ยายง่วนอยู่หน้าเตามาตลอดทั้งเช้า ทั้งต้ม ผัด นึ่ง ทอด วางเรียงรายจนเต็มแน่น
ชายชราจ้าว พ่อของน้าเขยรองของหวังซวี่ตงก็มาด้วย และได้รับเชิญให้นั่งตรงหัวเตียงอิฐอุ่น ชายชรายืดหลังตรงเป๊ะ มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นทหารเก่า
ที่โต๊ะอาหาร จ้าวจวินเล่าเรื่องที่จะส่งลูกชายไปเรียนที่เมืองหวยให้พ่อตัวเองฟังอย่างละเอียดรอบหนึ่ง
พอชายชราจ้าวฟังจบ ก็ตัดสินใจตรงนั้นทันที
“ไปสิ ทำไมจะไม่ไปล่ะ เมืองหวยทางนู้นทรัพยากรการศึกษาดี เด็กไปอยู่ที่นั่นแล้วได้ดีก็ต้องไป ถ้าพวกเราคิดถึงเด็ก ก็ค่อยนั่งรถไฟไปเยี่ยม หรือไม่ก็ปิดเทอมฤดูหนาวฤดูร้อนค่อยรับกลับมา สมัยนี้รถไฟก็สะดวก ไม่เป็นปัญหาหรอก”
จางจือถิงผู้เป็นตาพยักหน้าอยู่ข้างๆ และแสดงความเห็นด้วยเช่นกัน
“มันก็ถูกของแก อนาคตของเด็กสำคัญที่สุด พวกเราก็ไม่ใช่คนแก่ไร้เรี่ยวแรงอะไร คิดถึงเด็กก็ไปหา ไม่ใช่พลัดพรากจากกันชั่วชีวิตสักหน่อย”
แค่ไม่กี่ประโยค เรื่องนี้ก็เคาะตกลงกันเรียบร้อย