กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 28 ในปีนี้ ทั้งสองมองสบตากัน จูงมือกันไปตลอดชีวิต
คนจากทางอีสานกลุ่มนี้พักอยู่ที่เมืองหวยหนึ่งวัน เดิมทีพวกเขาตั้งใจจะพาหวังซวี่ตงกับซูชิงเยี่ยนกลับไปทันที เพราะอยู่เมืองนี้แล้วไม่ชินเอาเสียเลย ไอร้อนชื้นเหนียวเหนอะหนะไปทั้งตัวจนรู้สึกอึดอัดทรมานสุดจะบรรยาย
แต่ผู้นำเมืองหวยยังไม่ยอมให้กลับ
ถ้าติดธุระราชการด่วนจริงๆ ก็คงปล่อยไปอยู่หรอก
ทว่าตอนนี้สะสางธุระเสร็จสิ้นแล้ว คนก็เจอแล้ว ของก็มอบให้แล้ว ขืนสะบัดก้นกลับไปดื้อๆ แบบนี้ หากเรื่องแพร่งพรายออกไป คนอื่นจะเอาเมืองหวยไปนินทาว่าอย่างไรได้?
จะหาว่าคนเมืองหวยไม่รู้ความ แขกไปใครมาถึงไม่รั้งไว้กินข้าวสักมื้อเลยหรือไง หรือจะหาว่าคนเมืองหวยใจแคบ แม้แต่การต้อนรับขับสู้ก็ยังทำไม่เป็น
ด้วยเหตุนี้ ผู้นำเมืองหวยจึงส่งคนพาพวกเขาตระเวนเที่ยวรอบเมืองหวย ตอนค่ำยังจัดงานเลี้ยงรับรองให้อีกมื้อถึงยอมปล่อยตัว เช้าวันรุ่งขึ้นทั้งคณะจึงได้นั่งรถมินิบัสที่ทางเทศบาลจัดไว้ให้ เดินทางไปถึงเมืองสวีโจวอย่างสบายอารมณ์
ตั๋วรถไฟก็จองตู้นอนแบบนุ่มให้เด็กสองคนกับผู้ใหญ่อีกหนึ่งคนโดยตรง เรื่องกินดื่มตลอดทางก็จัดให้ที่ตู้เสบียง การดูแลระดับนี้ถือว่าหรูหราที่สุดแล้วในยุคแปดศูนย์ ดีกว่าขามาที่ต้องทนแทะหมั่นโถวกับแป้งทอดมาตลอดทางตั้งแปดร้อยเท่า
รถไฟวิ่งโยกเยกอยู่ยี่สิบกว่าชั่วโมงก็ถึงเมืองฮาร์บิน ผู้นำจากสำนักงานการศึกษาของมณฑลมารอรับ นักข่าวก็ถ่ายรูปไป ซึ่งก็ยังคงถ่ายแค่แผ่นหลังเหมือนเดิม