ตอนที่ 19 ชายชราหวังคิดจะกลับมา

ตอนที่ 19 ชายชราหวังคิดจะกลับมา

มีคำพูดหนึ่งของท่านขงจื๊อที่ว่าไว้ดีมาก อึที่ตัวเองเบ่งออกมา ก็ต้องกล้ำกลืนน้ำตากินเข้าไปให้หมด

ตอนนี้หวังซวี่ตงกำลังตกอยู่ในสภาพแบบนั้นเลย

เขาเผื่อใจไว้แล้วว่าผลการเรียนของพวกเด็กเรียนอ่อนกลุ่มนี้คงไม่ดีเท่าไร แต่ไม่นึกเลยว่าจะแย่ขนาดนี้ แย่ยิ่งกว่าชานอ้อยเสียอีก

อย่างน้อยชานอ้อยยังพอเคี้ยวได้สักคำสองคำ แต่คลังความรู้ของเด็กพวกนี้ คือแบบที่พอบีบเค้นจนแห้งแล้วก็ไม่เหลือแม้แต่เศษชานเลย

เวลาสอบเดิมกำหนดไว้สามชั่วโมง พวกเขายังใช้ไม่ถึงชั่วโมงครึ่งก็นั่งนิ่งกันหมดแล้ว ไม่ใช่ทำเสร็จนะ แต่ปล่อยว่างไว้เป็นแถบๆ

ต่างคนต่างมองหน้ากันไปมา ไม่มีใครกล้าพูด และไม่มีใครกล้าขยับตัว

กระดาษข้อสอบยังคงกางอยู่บนโต๊ะ ปากกายังกำแน่นอยู่ในมือ บางคนจ้องเพดาน บางคนก้มหน้านับนิ้วมือ บางคนแกล้งทำเป็นยังคิดอยู่ แต่ในใจทุกคนต่างคิดว่าคืนนี้คงโดนตีแน่ๆ

ฝีมือที่แท้จริงเผยออกมาหมดเปลือกแล้วสิ!

หวังซวี่ตงยืนอยู่ข้างแท่นบรรยาย มองดูภาพตรงหน้านี้ ความรู้สึกในใจมันซับซ้อนจนบอกไม่ถูก