ตอนที่ 18 ชั้นสอนเสริมเหรอ ไม่เปิดแล้วจะได้ไหม

ตอนที่ 18 ชั้นสอนเสริมเหรอ ไม่เปิดแล้วจะได้ไหม

เช้าวันต่อมา หวังซวี่ตงก็โดนผ้าขนหนูเย็นเฉียบปลุกจนสะดุ้งตื่นอีกรอบ

พอลืมตาโพลงขึ้นมา ก็เห็นซูชิงเยี่ยนยืนยิ้มแป้นอยู่ข้างเตียง ในมือยังกำผ้าขนหนูเปียกที่เป็นตัวการเอาไว้แน่น

หวังซวี่ตงกลอกตาใส่ทีหนึ่ง

ยัยเด็กคนนี้ ทำไมตื่นขึ้นมาก็กวนประสาทแต่เช้าเลยนะ

“น้องชาย เก่งมากเลยนะเนี่ย” ซูชิงเยี่ยนชี้ไปที่ข้อสอบที่เขียนจนเต็มหลายแผ่นบนโต๊ะ แล้วล้วงเอาลูกอมกระต่ายขาวออกมาเม็ดหนึ่ง ส่งให้พร้อมรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม “เมื่อคืนฉันหลับไป แต่นายก็ไม่ได้อู้เลย ให้เป็นรางวัลนะ”

หวังซวี่ตงเหลือบมองลูกอมเม็ดนั้น แล้วไม่ยอมรับไป

“พอเหอะ รู้ทั้งรู้ว่าผมไม่กินของหวาน เธอยังจะให้อีก”

ชาตินี้เขาไม่คิดจะแตะของหวานอีกแล้ว ไม่ใช่ว่าการกินน้ำตาลมันจะทำให้เป็นเบาหวานโดยตรงหรอกนะ เรื่องนี้เขารู้ดี มันเป็นเรื่องของระบบเผาผลาญ

แต่เขารู้สึกขยาดกับคำว่า “น้ำตาล” ไปแล้ว พอคิดถึงยาเมตฟอร์มิน อินซูลิน เครื่องตรวจน้ำตาลในเลือด กับรายการของห้ามกินสารพัดในชาติก่อน ก็นึกรำคาญใจขึ้นมาทันที