เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 17 คุณหมอซูน้อยประเดิมงานก้าวแรก
ตอนเที่ยง หวังเจี้ยนจวินยอมทุ่มทุนสุดตัว หอบบุหรี่โบตั๋นสองแถว เหล้าซวงโกวต้าชวีสองขวด ผ้าเตโตรอนยาวสามเมตรยี่สิบเซนติเมตร และมอลต์สกัดรสช็อกโกแลตอีกสองขวดที่ปู่ซุนช่วยเตรียมให้ ยืนตัวแข็งทื่ออยู่หน้าประตูบ้านหวังเยว่
สีหน้าแบบนั้นบอกไม่ถูกว่าตื่นเต้นหรือกลัวกันแน่ เอาเป็นว่าเหมือนคนกำลังจะเดินเข้าแดนประหารไม่มีผิด
หวังซวี่ตงกับซูชิงเยี่ยนเดินยิ้มร่าตามหลังมา ไม่มีความประหม่าเลยสักนิด ท่าทางเหมือนกำลังเดินเล่นในสวนสาธารณะเสียมากกว่า
หวังเยว่บอกพ่อไว้ล่วงหน้าแล้วว่าเด็กทั้งสองคนจะมาด้วย พอพ่อของหวังเยว่ได้ยินก็ลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ทันที เด็กอัจฉริยะสองคนนั้นจะมาด้วยเหรอ
เขาไม่พูดพร่ำทำเพลง รีบบอกให้ภรรยารีบไปตลาดซื้อปลาซื้อเนื้อมาทำกับข้าวเต็มโต๊ะ แล้วยังให้ครอบครัวลูกสาวคนโตมากินข้าวเที่ยงด้วยกันเพื่อไม่ให้บรรยากาศกร่อย
พอลูกสาวคนโตรู้ข่าว ตอนแรกก็ชะงักไป จากนั้นก็หลุดหัวเราะออกมา
ที่เธอหัวเราะนั้นมีเหตุผลอยู่
ตอนนี้ในโรงพยาบาล ถ้าไม่พูดว่าทุกคน พยาบาลสาวส่วนใหญ่ก็รู้กันทั้งนั้นว่าหวังเจี้ยนจวินเป็นอาแท้ๆ ของคุณหมอซูน้อย
หน้าตาเขาก็ไม่ได้แย่ คิ้วเข้มตาโต รูปร่างก็ไม่เตี้ย พยาบาลสาวหลายคนแอบหวั่นไหวอยู่เงียบๆ ถ้าเกิดได้ลงเอยกับเขาขึ้นมาจริงๆ ก็จะได้เป็นอาสะใภ้รองของคุณหมอซูน้อยเชียวนะ