กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 16 แผนพัฒนาเศรษฐกิจตระกูลหวังระยะห้าปีฉบับแรกและกรอบเป้าหมายระยะยาวปี 1988
ตกค่ำ ในลานบ้านหลังเล็กของตระกูลหวัง ครอบครัวสี่คนของหวังเจี้ยนกั๋วบวกกับหวังเจี้ยนเซ่อ กำลังนั่งล้อมหวังเจี้ยนจวินเอาไว้ตรงกลาง พวกเขากำลังเปิดประชุมกัน
หวังเจี้ยนกั๋วเอาไม้แคะหูมาแคะหูตัวเอง ดีดเศษลงบนโต๊ะ แล้วพูดขึ้นอย่างไม่อยากเชื่อ “เจี้ยนจวิน เมื่อกี้พี่คงฟังไม่ค่อยถนัด ตอนนี้แคะหูสะอาดแล้ว แกพูดใหม่อีกรอบซิ”
หวังเจี้ยนจวินเขินจนหน้าแดงก่ำ ตัวเขาเองก็รู้สึกเหมือนฝันไปเหมือนกัน เขาเอาแต่ก้มหน้า นิ้วมือบิดชายเสื้อไปมา ท่าทางดูเหมือนเด็กยิ่งกว่าซูชิงเยี่ยนเสียอีก
“...เรื่องมันก็เป็นแบบนี้นี่แหละ หวังเยว่บอกเองว่าอยากคบหากับฉัน แถมยังให้ฉันกลับมาคิดดู แล้วพรุ่งนี้ค่อยไปให้คำตอบอย่างเป็นทางการกับเธอ”
พอสิ้นเสียง หวังเจี้ยนเซ่อก็ส่ายหัว แล้วพูดแทงใจดำทันที
“เขาคงแค่แกล้งแหย่คนซื่อเล่นๆ มากกว่ามั้ง พี่รอง งานการพี่ก็ยังไม่มีเลยสักชิ้น เขาจะมาสนใจพี่ตรงไหน ชอบที่พี่ต่อยตีเก่ง หรือชอบที่กินเก่งแล้วขี้เยอะกันล่ะ”
“หวังเจี้ยนเซ่อ!” หวังเจี้ยนจวินของขึ้น ลุกพรวดขึ้นมาจะซัดหน้าเขา
หวังเจี้ยนเซ่อไม่ได้กลัวเลย เบะปากถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ปากก็ยังไม่ยอมหยุดพูด
“ฉันพูดเรื่องจริงนะ พี่ลองเอามือทาบอกคิดดูเองสิ ตัวพี่ไม่มีอะไรสักอย่างเลย เขาจะมาชอบพี่ตรงไหน คงไม่ใช่ชอบแค่หน้าตาพอดูได้หรอกมั้ง เขาก็เป็นลูกเต้าเหล่าเจ้าหน้าที่รัฐ ไม่ได้ตื้นเขินขนาดนั้นหรอก”