กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 15 โตจนอายุห้าขวบแล้ว ถึงเวลาต้องหาเงินได้แล้ว
เช้าวันนี้ตอนตีห้า ซูชิงเยี่ยนลุกพรวดขึ้นมานั่ง ขยี้ตาเบาๆ แล้วหาวออกมาหวอดใหญ่ เธอหันไปมองข้างตัว น้องชายยังขดอยู่ในผ้าห่มเนื้อผ้าขนหนู เปิดพัดลมเป่า นอนนิ่งไม่กระดุกกระดิกเหมือนลูกหมูตัวน้อย
เธอย่นจมูกโด่งรั้นทรงสวยขึ้นมานิดๆ
ตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมาทั้งคู่ตื่นเวลานี้มาอ่านหนังสือจนนาฬิกาชีวิตอยู่ตัวแล้ว ทำไมพอถึงเวลาเธอถึงตื่นได้ แต่น้องชายกลับตื่นไม่ไหวกันนะ
เด็กผู้ชายขี้เซาขนาดนี้เลยเหรอ
หรือว่าจะเป็นลูกหมูกลับชาติมาเกิดจริงๆ
เธอส่ายหัว แล้วค่อยๆ ย่องลงจากเตียงไปล้างหน้าแปรงฟัน พอกลับมาก็บิดผ้าขนหนูชุบน้ำเย็นจนหมาด แล้วโปะลงบนหน้าหวังซวี่ตงทันทีโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง
“อื้อ! ซูชิงเยี่ยน!!”
หวังซวี่ตงสะดุ้งสุดตัวลุกพรวดขึ้นมานั่ง ผ้าขนหนูหล่นลงบนผ้าห่ม น้ำเปียกโชกเต็มหน้า เขาจ้องเธอตาเขียวปัดด้วยความโมโห
ซูชิงเยี่ยนไม่ได้สนใจเขา เธอกลับไปนั่งที่โต๊ะตัวเองแล้วหยิบวารสารการแพทย์ภาษาอังกฤษที่คัดลอกด้วยลายมือตัวเองขึ้นมาตั้งใจอ่านต่อ