ตอนที่ 9 เด็กอัจฉริยะประเดิมเปิดตัว

ตอนที่ 9 เด็กอัจฉริยะประเดิมเปิดตัว

วันรุ่งขึ้นตอนสิบโมงกว่า พวกเขากินแผ่นแป้งหมักกับน้ำต้มสุกประทังหิวกันที่โรงแรม แล้วก็รีบกลับเข้าห้องไปเก็บสัมภาระ

จางอิงไปคืนกุญแจที่เคาน์เตอร์ ได้เงินมัดจำคืนมาห้าเหมา แล้วคนทั้งบ้านก็แบกข้าวของพะรุงพะรังมุ่งหน้าไปสถานีรถไฟ

แต่ก่อนจะเข้าสถานี จางอิงหยิบเชือกยาวประมาณหนึ่งเมตรที่เย็บจากผ้าปูที่นอนเก่าสองเส้นออกมาจากห่อผ้า

เธอเอาปลายเชือกทั้งสองเส้นผูกไว้กับมือซ้ายและขวาของตัวเองก่อน แล้วเอาปลายอีกข้างผูกไว้กับมือของลูกชายและลูกสาวคนละข้าง แถมยังกำชับว่าตลอดทางห้ามแกะออกเด็ดขาด

หวังซวี่ตงมองตาค้าง นี่มันสายจูงกันเด็กหายยุค 80 ชัดๆ เลยไม่ใช่เหรอ

พอเข้าไปในสถานีแล้วหาช่องตรวจตั๋วของรถไฟขบวน 1472 ที่จะไปเมืองสวีโจวเจอ คนก็เบียดเสียดกันจนแน่นขนัดเป็นปลากระป๋องแล้ว

ช่องตรวจตั๋วยังไม่เปิด แถวคดไปเคี้ยวมายาวเป็นสิบกว่าเมตร มองไปทางไหนก็เห็นแต่หัวคนดำพรึ่บไปหมด

มีทั้งคนแบกกระสอบป่าน ทั้งคนหิ้วสุ่มไก่ ทั้งคนให้เด็กขี่คอ เสียงผู้ใหญ่ตะโกนกับเสียงเด็กร้องไห้ดังปนเปกันมั่วไปหมด ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นควันบุหรี่ กลิ่นเหงื่อ กลิ่นเหม็น แล้วก็กลิ่นผักดองที่บ้านไหนก็ไม่รู้พกมาด้วย

จางอิงยืนอยู่ท้ายฝูงชน พอมองหัวคนที่เบียดเสียดกันพวกนั้นแล้ว คิ้วก็ขมวดมุ่นจนเป็นปม