ตอนที่ 4 ชายชราหวังใจเหี้ยมอำมหิต เนรเทศลูกสาวแท้ ๆ ไกลสองพันลี้

ตอนที่ 4 ชายชราหวังใจเหี้ยมอำมหิต เนรเทศลูกสาวแท้ ๆ ไกลสองพันลี้

มื้อเที่ยง ซูชิงเยี่ยนไม่ได้กินข้าว เธอร้องไห้เสร็จก็ซบหลับไปในอ้อมอกของจางอิงอย่างสนิท

ทุกคนก็ไม่ได้ปลุกเธอ ตาเฒ่าก่อนจะสั่งเริ่มกินข้าว ได้บอกให้ลูกสะใภ้ตักกับข้าวบนโต๊ะแบ่งไว้ส่วนหนึ่งใส่หม้อ

บนโต๊ะมีเนื้อวัวตุ๋นพะโล้อยู่จานหนึ่ง เป็นเนื้อที่ตาเฒ่าซื้อมาเมื่อเช้า เขาลงมือคีบแบ่งออกมาครึ่งหนึ่งใส่ชามใบเล็กของหวังซวี่ตงด้วยตัวเอง ส่วนที่เหลือทั้งหมดสั่งให้ลูกสะใภ้ยกกลับไปใส่ไว้ในหม้อ

กับข้าวที่เหลือถ้าไม่ใช่ผักกาดขาวต้มเต้าหู้ ก็เป็นหัวไชเท้าต้มวุ้นเส้น ใช้มันหมูเจียวผัดต้ม แล้วก็ยังมีหัวไชเท้าดองเค็มฝีมือที่บ้านอีกจานหนึ่ง

ข้าวหลักคือหมั่นโถวแป้งผสมข้าวโพด มีแค่ในชามของหวังซวี่ตงเท่านั้นที่เป็นข้าวสวย

ตาเฒ่าเป็นเจ้าหน้าที่รัฐมาเกือบยี่สิบปี ตอนนี้เงินเดือนพื้นฐานรวมกับเบี้ยเลี้ยงเขตป่า เบี้ยเลี้ยงอาหารเสริม เงินอุดหนุนถ่านหินและเสบียงจิปาถะ เบ็ดเสร็จเดือนหนึ่งรับเข้ากระเป๋าเกินร้อยหยวนนิด ๆ

แต่ตั้งแต่เขาเริ่มให้ความสำคัญกับหวังซวี่ตงและซูชิงเยี่ยน อาหารการกินในบ้านก็ตกลงอย่างเห็นได้ชัด เพราะตาเฒ่าหักค่าใช้จ่ายจำเป็นในบ้านแต่ละเดือนแล้ว เงินที่เหลือก็เอาไปบำรุงปากท้องให้หลานชายกับหลานสาวหมด

นมแพะ เนื้อเป็ดไก่ปลา กวางโรกับไก่ป่าเฟยหลงและเนื้ออื่น ๆ ไปวานคนอื่นหามาให้ก็ต้องจ่ายเงิน ไหนจะซื้อหนังสือ ซื้อลูกอมรสนมกระต่ายขาว ซื้อของจิปาถะ ตอนนี้เงินเดือนตาเฒ่าแทบจะเกลี้ยงกระเป๋าทุกเดือน