บทที่ 155

บทที่ 155

หลังจากฟังเหวินซื่อเล่าจบ เผยเวยเสวียนก็รู้ทันทีว่าวิธีป้องกันโรคท้องร่วงเหล่านั้นไม่ได้เป็นความคิดของนายอำเภอหยาง แต่เป็นความคิดของอวี้เหนียง

ในใจเขารู้มานานแล้วว่าอวี้เหนียงไม่ใช่คุณหนูรองแห่งจวนโหวเต๋อชางคนเดิม ดังนั้นจึงไม่ได้รู้สึกประหลาดใจ เพียงแต่ถึงอย่างไรก็ยังอยากรู้ถึงที่มาของนาง หากวันหนึ่งนางจะจากไปอย่างกะทันหันเช่นเดียวกับตอนที่ปรากฏตัวขึ้นมาอย่างกะทันหันเล่า?

เมื่อคิดถึงตรงนี้ หัวใจของเผยเวยเสวียนก็ราวกับถูกบางสิ่งบีบรัดแน่น จนแทบหายใจไม่ออก

เหวินซื่อพูดจบแล้วจึงกล่าวอีกว่า “พรุ่งนี้ไปกินอาหารเช้าที่เรือนทวดของเจ้าด้วยกัน ทวดของเจ้าช่วงนี้เอาแต่พูดถึงเจ้าอยู่ตลอด”

“ได้”

เผยเวยเสวียนก้มหน้าลง ปิดบังอารมณ์ทั้งหมดในดวงตาเอาไว้

สวี่ฉิ่นอวี้เองก็คิดว่าพรุ่งนี้จะให้เฉิงเกอเอ๋อร์ไปติดประกาศที่ร้านอาหาร พรุ่งนี้เป็นวันหยุด เดิมทีวันมะรืนก็ต้องหยุดพักอยู่แล้ว เช่นนั้นก็เลื่อนมาหยุดพรุ่งนี้เสียเลย เพียงเขียนแจ้งไว้ในประกาศให้ชัดเจนก็พอ