บทที่ 153

บทที่ 153

ปกตินางแม้จะยุ่งมาก แต่บางครั้งเมื่อมีเวลาว่างที่ร้านอาหารก็ยังไม่สามารถอยู่นิ่งได้ จึงมักไปเดินเล่นที่ตลาดถนนใต้ แวะดูร้านเครื่องประทินโฉมและร้านเครื่องประดับ ย่อมต้องซื้อของติดไม้ติดมือมาบ้าง เพียงแต่ในยามปกตินางต้องทำงาน จึงไม่สะดวกสวมเครื่องประดับ นางซื้อให้ตัวเองไม่มาก ส่วนใหญ่เป็นดอกไม้ผ้าไหมเล็กๆ หรือปิ่นปักผม แม้แต่ปิ่นเงินสักอันหรือปิ่นทองสักอันก็ยังไม่มี

ไม่ใช่ว่านางไม่ชอบเครื่องประดับทอง เพียงแต่ในชาติที่แล้วนางไม่ได้ขาดแคลนเงินทอง เครื่องประดับแบบใดก็ล้วนเคยมีมาแล้ว นางกลับชอบเครื่องประดับที่มีเอกลักษณ์เป็นพิเศษ หรือไม่ก็เรียบง่าย หากไม่เช่นนั้นก็ต้องงดงามจนสะดุดตา

ในสมัยโบราณเองก็มีเครื่องประดับงดงามอยู่ไม่น้อย อย่างเครื่องประดับฝังลวดลายทองเงินชนิดหนึ่ง ฝีมือการทำประณีตซับซ้อน ลวดลายหลากหลาย รูปทรงก็งดงามอย่างยิ่ง แต่ราคาสูงมาก ปกตินางเองก็ไม่มีโอกาสได้สวมใส่ จึงไม่ซื้อเสียเลย

แม้นางจะซื้อของให้ตัวเองไม่มาก แต่กลับชอบซื้อของให้คนในครอบครัว จึงเคยซื้อของให้หยวนเจี่ยเอ๋อร์ไม่น้อย ส่วนใหญ่เป็นเชือกผูกผมน่ารักๆ ดอกไม้ผ้าไหม หรือกำไลข้อมือเล็กๆ ที่งดงามแปลกตา