บทที่ 152

บทที่ 152

ที่นี่ของนางเองก็ทำเต้าหู้หมักในถังไม้ไม่น้อยในแต่ละปี แต่เต้าหู้หมักของนางมีไว้ใช้เป็นเครื่องปรุง อีกทั้งใช้กินคู่กับโจ๊กและอาหารเช้า โดยแจกให้ลูกค้าสองชิ้นโดยไม่คิดเงิน หลายคนชอบเต้าหู้หมักของร้านนางเป็นพิเศษ ไม่เพียงแต่เต้าหู้หมักเท่านั้น ยังรวมถึงผักกาดขาวเผ็ดและผักดองต่างๆ ลูกค้าหลายคนยังถามนางว่าขายหรือไม่

แน่นอนว่านางไม่ขาย เพราะคนงานในร้านอาหารมีจำกัด ของที่ทำออกมาได้จึงมีเพียงพอสำหรับลูกค้าที่มากินอาหารในร้านอาหารเท่านั้น

สวี่ฉิ่นอวี้พูดคุยกับหม่าเถียนอีกสองสามประโยค ก่อนเดินไปส่งเขาออกจากบ้าน ตั้งใจจะไปส่งเขาที่โรงเตี๊ยม

แต่หม่าเถียนไม่ยอมให้นางไปส่ง ทั้งยังบอกว่าตนจะพักที่โรงเตี๊ยมแห่งเดิมเมื่อปีก่อน พรุ่งนี้ค่อยกลับมารับจดหมาย และให้นางกลับเข้าห้องไปพักผ่อนแต่เนิ่นๆ