บทที่ 150

บทที่ 150

รู้ว่าสิ่งนี้มีราคาแพง ทั้งสามคนจึงทำงานอย่างระมัดระวังมากขึ้น ทั้งสามใช้เวลาหนึ่งวันจึงปลูกที่นาได้หนึ่งหมู่ พอทำงานไปได้ครึ่งวันก็เหนื่อยจนปวดเมื่อยเอวและหลัง พอทำงานครบทั้งวันก็อยากกลับไปนอน ไม่อยากขยับตัวทำอะไรอีก แต่ถึงอย่างนั้นทั้งสามก็ยังอดทนทำงานต่อจนหมดวัน

พอกลับถึงบ้านในตอนเย็น คนในครอบครัวเห็นพวกเขาเนื้อตัวสกปรกมอมแมม ก็คิดว่าพวกเขาออกไปก่อเรื่องอะไรข้างนอกมาอีก สีหน้าจึงเย็นชาลงทันที ก่อนจะดุด่าว่า “พวกแกออกไปทำเรื่องลักเล็กขโมยน้อยอะไรข้างนอกอีกแล้วใช่ไหม? ยังจะไปทำเรื่องน่าอับอายแบบนี้กับอีกสองคนนั่นอีกหรือ? ทำเอาหน้าพ่ออย่างข้าขายหมดแล้ว”

เพราะลูกชายเอาแต่ก่อเรื่องลักเล็กขโมยน้อยอยู่เสมอ เพื่อนบ้านโดยรอบจึงไม่ชอบครอบครัวของพวกเขาไปด้วย

เดิมทีทั้งสามคิดจะเถียงกลับเหมือนเมื่อก่อน แต่พอคิดดูแล้วก็ยอมสารภาพตามตรงว่า “พวกเราไปทำงานให้เถ้าแก่ร้านสวี่จี้ เถ้าแก่สวี่มีที่นาต้องปลูกองุ่น พวกเราเลยไปช่วยงาน วันละยี่สิบเหวิน”

พ่อแม่ของทั้งสามต่างมีสีหน้าไม่เชื่อ “จริงหรือ?”