บทที่ 148

บทที่ 148

เมื่อกระโดดมาถึงข้างกายไป๋อวี้ มันก็ทำเหมือนตอนยังเล็ก ยกขาหน้าขึ้นพาดบนตัวไป๋อวี้ อยากกอดไป๋อวี้เพื่อเล่นด้วยกัน

ไป๋อวี้เริ่มโมโห จึงขดตัวขึ้นมาพันโม่อวี้เอาไว้ทันที รัดแน่นอยู่เล็กน้อย โม่อวี้ร้องหงิงๆ อย่างน่าสงสารหนึ่งครั้ง ไป๋อวี้จึงยอมปล่อยมัน

หลังจากโตขึ้น นิสัยของไป๋อวี้สุขุมกว่าตอนเด็กเสียอีก ตอนเด็กมันก็ไม่เต็มใจเล่นกับโม่อวี้อยู่แล้ว ตอนนี้ยิ่งไม่อยากเล่นเข้าไปใหญ่

แต่โม่อวี้ยังคงไม่เคยจำบทเรียนเหมือนตอนเด็ก เมื่อไป๋อวี้ปล่อยมันแล้ว มันก็พุ่งเข้าใส่อีกครั้ง

ไป๋อวี้เริ่มโมโห กำลังจะพันตัวรัดโม่อวี้อีกครั้ง ทันใดนั้นมันก็หยุดนิ่ง ชูร่างงูขึ้น แล้วหันไปมองทางประตูรั้วของโรงงาน

โม่อวี้ก็เช่นกัน หูทั้งสองข้างตั้งขึ้น ดวงตาสัตว์อันลึกล้ำของมันจ้องเขม็งไปยังประตูรั้วโดยไม่กะพริบ

และที่ประตูรั้วนั้นก็มีคนกำลังงัดแม่กุญแจอยู่จริงๆ พวกเขาคือชายหนุ่มสามคนที่เคยบังเอิญพบสวี่ฉิ่นอวี้กับฮูหยินลู่และคนอื่นๆ ออกจากโรงงานเมื่อกว่าครึ่งเดือนก่อน