บทที่ 146

บทที่ 146

แต่แม่นางสวี่ไม่รับ นางบอกให้เขาเก็บเงินรางวัลเอาไว้ให้คนที่ต้องการมากกว่า

เมื่อเห็นสวี่ฉิ่นอวี้มา นายอำเภอหยางก็ยิ้มแล้วกล่าวว่า “วันนี้แม่นางสวี่มาหาข้าด้วยเรื่องอันใดหรือ?”

สวี่ฉิ่นอวี้บอกจุดประสงค์ที่มาโดยตรง

เมื่อนายอำเภอหยางได้ฟัง ก็รู้สึกว่านี่เป็นเรื่องดีมาก ถือเป็นการช่วยให้ชาวบ้านในหมู่บ้านและเมืองต่างๆ สร้างเนื้อสร้างตัวให้ร่ำรวยขึ้น อีกทั้งไม่จำเป็นต้องให้ชาวบ้านนำที่นาทั้งหมดออกมาปลูก เพียงแบ่งออกมาสักสองสามเฟินก็พอ หากไม่ต้องการปลูกในที่นา จะปลูกไว้ในลานบ้านก็ได้ เพียงแต่การซื้อต้นกล้าองุ่นจำเป็นต้องใช้เงินอยู่บ้าง นอกจากนั้นก็แทบไม่มีต้นทุนอื่นแล้ว

สวี่ฉิ่นอวี้ยิ้มแล้วกล่าวว่า “เรื่องนี้ก็เหมือนกับการปลูกต้นพุทราหรือต้นสาลี่ ไม่จำเป็นต้องดูแลมากนัก ปกติเพียงใส่ปุ๋ยบ้างเป็นครั้งคราวและรดน้ำเล็กน้อยก็พอ”

ผู้คนทางนี้ชอบปลูกต้นพุทรา ต้นสาลี่ และต้นไม้อื่นๆ ไว้หน้าบ้านหรือหลังบ้านอยู่แล้ว ในบ้านของสวี่ฉิ่นอวี้เองก็มีต้นพุทราอยู่ต้นหนึ่ง ผลพุทราที่ออกเมื่อฤดูใบไม้ร่วงปีก่อนล้วนเก็บไว้ให้คนในครอบครัวกินจนหมด