บทที่ 145

บทที่ 145

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นฮูหยินลู่กินอาหารอย่างตั้งอกตั้งใจถึงเพียงนี้ ครั้นเขาได้ลองชิมเองจึงเข้าใจเหตุผล มันอร่อยจริงๆ เป็นอาหารที่อร่อยที่สุดเท่าที่เขาเคยกินมาตลอดหลายปีที่เดินทางไปทั่วสารทิศ ไม่แปลกที่ร้านอาหารเล็กๆ แห่งนี้จะมีผู้คนต่อแถวมากินทุกวัน

หลังกินเสร็จ ฮูหยินลู่รู้สึกอิ่มจนแทบแน่นท้อง

เพื่อรักษารูปร่าง นางไม่ได้กล้ากินอาหารมื้อเย็นจนอิ่มถึงเพียงนี้มานานแล้ว แต่รสชาติช่างยอดเยี่ยมเหลือเกิน ดังนั้นฮูหยินลู่จึงตัดสินใจตามใจตัวเองสักสองสามวันนี้ ตั้งใจจะมากินที่ร้านสวี่จี้ทุกวัน เพราะเมื่อกลับเมืองเหราโจวแล้ว นางคงไม่ได้กินของอร่อยเช่นนี้อีก ถึงตอนนั้นเกรงว่าอาหารอย่างอื่นจะกลายเป็นจืดชืดไร้รสชาติไปเสียหมด

ตอนเตรียมคิดเงิน ฮูหยินลู่จึงได้รู้ว่าแม่นางสวี่ไม่คิดเงินนาง นางเองก็ไม่ได้เกรงใจ ไม่ได้ยื้อยุดกับเหวินซื่อ เพียงกล่าวกับเหวินซื่อหนึ่งคำแล้วก็จากไป

หลังจากคนทั้งสองเดินจากไปแล้ว หยวนซื่อก็พูดพึมพำกับเหวินซื่อเสียงเบาว่า “ฮูหยินผู้นี้ช่างมีวาสนาดีจริงๆ”